Yaşlı insanlar hastanelerde görünmez hale gelirken, yaşlılığı bir hastalık olarak pazarlanması sistemin dehumanize edici yapısını ortaya koymaktadır. Yazarlar, bu çelişkinin kaynağında ekonomik çıkarlar ve aile yapısının zayıflaması ile toplumsal ilgisizliğin yattığını savunmaktadırlar. Peki, yaşlılığı "tedavi edilebilir" bir sorun olarak sunmak yerine, toplum olarak onları görünür kılmak için neler yapabilir?
Hastanelerde yaşlıları gözümüzden kaçırırız; ama yaşlılığı 'tedavi edilebilir hastalık' diye pazarlayanlar memnun—bu sistemin insansızlığını fark etmek çok geç değil mi?