Onunla ilk karşılaşmam, 2006 yılında oldu. Ulusalcılığın fırtına gibi estiği yıllardı.Ankara'da bir vakfın çarşamba sohbetine gittim. Konuşmacı, Ankara'daki üniversitelerin birinde doçentti. Neler anlattı neler... Hani eline silah alıp önüne çıkan ilk AK Partiliyi vursan garanti cennetliksin. Öyle uç ve mesnetsiz şeylerden bahsetti ki salondakilerin çoğu bir şey
3
Türk'ü tanımak, bir milletin duruşunu, umudunu ve taşıdığı rüyayı anlamaktır.Ankara'da gönül ehli bir isim vardır: Mahir Damatlar.Militanlıktan geçerek çetin bir hayatın içinden süzülüp gelmiştir.Ben onu "milletin ve devletin derin vicdanı" olarak tanıdım, sevdim.Bir gün "Türk kimdir, kime Türk diyorsunuz" diye sordum.
3
Sezai Karakoç'ta mizah duygusu zaman zaman zirve yapar, ağzında düşürmekten imtina ettiği özel gülüşüyle tatlı tatlı bir hikaye anlatmaya dönüşürdü. Hayat böyle anlarda daha bir sevimli gelirdi bize. Olup bitenler, bazen tekrarın hamuruyla iyice yoğrulur, mayalanır sonra da kaçınılmaz bir mizah arzusuyla paf paf patlardı. Her şeyin yerli yerine oturabilmesi, içle dışın birleşebilmesi,
28
Hüsrev Hâtemî, güzellerden bir güzel insandı. İpek yumuşaklığında bir ruhu vardı. Bu bize görünen ve besleyen tarafıdır. Asıl o güzellik dediğimiz değer hazinesinin nasıl elde edildiğine bakmak lazımdır. O yetenekle doğulur. İşlemek ve cevheri parlatarak o sıfatı kazanmak ağır çilelerden sonra gelir.
34
Şehir Hatları'nın şeker beyazının Kınalıada'ya uğramasına rağmen ben inmeden Bostancı'ya geçtim ya, iskelede içim içimi yedi. Hadi gideyim dedim, nasıl olsa iki üç vapur sonra dönerim, çünkü küçücük bir ada, bin üç yüz elli altı kilometre kare olarak aklımda kalmış, en yüksek noktası da yüz on beş metrelik Çınar Tepesi, bu yüzden dolaşmam bir saati bulmaz.Benim
41
Artemis II Ay'ın yörüngesine girip karanlık yüzünden insan gözüyle çekilmiş ilk resimleri gönderirken, bu heyecanı yaşamak yerine, yanıbaşımızdaki ateş çemberiyle ilgilenmek zorunda kalmak insanlık açısından gerçekten bir utanç kaynağı. Aya elimizi uzatabilecek kadar yakınlaştığımız bir çağda, siyasal olarak hâlâ güvenlik korkularının belirlediği bir dünyada yaşıyor olmamız, modern/postmodern medeniyet iddialarının başarısızlığını da ortaya koyuyor.
40
1980'lerin ortasında amcam bir gün şehirden siyah beyaz televizyonla eve geldi. Yengem bu da ne der gibi amcamın suratına baktı. Amcam güngörmüş bir beyefendiydi. Şehirde dahi değme evde televizyonun bulunduğu yıllarda amcamın imkansızlıklar içinde köy evine televizyon alması çok şeydi. Amcamın köy insanına göre şehirle bağlantısı fazlaydı. Köylülerin emanet ceket ve
53
Zamanı ölçmek, saymak, bölmek ne zor iş. Masalarda, duvarlarda, ekranlarda çeşit çeşit bunca takvim. Cepte, duvarda, meydanda bunca saat. Hepsi ne içinBazen yan yana duran iki kişi, başka mevsimleri bölüşür. İnsan bir gün kendi miladını bulur. Herkesin takviminde başka bir isim durur."Sen gittin, tarih bitti, milat neyi açıklayabilir" demişti Mevlana İdris. Koca bir takvim aniden biter bazen.
379
© 2025
