Germir bağları insanı kendine çağırır.

Bağların hemen ardında çukurun sessizliğine gömülmüş bir Germir bekler.

Akşam olunca bağların sesi çekilir.

Taş evlerin arasında ağır bir sessizlik gezer.

Germir bağlarından yükselen o çığlık:

"Arabaya taş koydum, ben bu yola baş koydum / Seni gelecek diye sol yanımı boş koydum."

Germir'de bekleyiş toprağa sinmiştir.

Kimseye belli etmeden bekleyen analar, gidenin ardından baka kalan çocuklar ve bir selam umuduyla duvar gölgelerinde susan yârler...

Germir bağlarında öğrenilir susarak sevmek.

Sessiz bir bekleyiş...