İnsan zamanla değil takvâyla değer kazanır
İnsan, çoğu zaman değerini sahip olduklarıyla ölçer. Kimi servetiyle övünür, kimi makamıyla; kimi gençliğine güvenir, kimi de çevresindeki insanların çokluğuyla kendini güçlü sanar. Oysa zaman, insana ait olduğunu zannettiği her şeyi birer birer elinden alır. Gençlik ihtiyarlığa dönüşür, servet tükenir, makam başkasına kalır, dost sandıkları da bir gün uzaklaşır. Çünkü dünya kimseyi aynı hâl üzere bırakmaz.
67
