Latif Bozdoğan

Latif Bozdoğan

Milat
Yaşam 366 yazı 1 takipçi

Ne savaş ne barış

Dino Buzzati'nin yüzyıl önce kurguladığı nöbet, bugün Tahran'ın Meclis kürsüsünden duyurulan "kalıcı caydırıcılık"ta yeniden karşımıza çıkıyor. Bugün Tahran'da Meclis kürsüsüne çıkan Meclis Başkanı Muhammed Bakır Kalibaf, kısa ama taşıdığı ağırlık cümlenin boyunu aşan bir söz söyledi: İran, kendi tabiriyle "ne savaş ne barış" durumunda kalmayacaktı

Suni fırtınalardaki kadim metinler

Etrafımızı saran bu yoğun, nefes aldırmayan gündem fırtınasına bakınca, toplumsal hafızanın ve evrensel gerçeğin nasıl amansız bir kuşatmaya alındığını görebiliyoruz. Modern çağın iletişim aygıtları, her yeni günü, bir öncekini unutturma telaşıyla sahneye sürüyor. Dün dehşetle izlediğimiz krizler, bugün yerini bir başka yapay kaosa bırakırken; zihi

Sessiz eşik

Muğla'nın taş döşeli bir ilçesinde sabah, kendi sükunetiyle ağır ağır demleniyordu. Meydanın asırlık çınarları gece nemini yapraklarında saklıyor, zeytinliklerden süzülen hava, toprağın serinliğini masalara taşıyordu. Köşede beyaz bir örtü, demli bir çay ve tek kullanımlık iğnelerin dizildiği bir kutu. Adam elli yaşlarının vakarını taşıyordu. Masan

Kucağına kuş konabilen zeytin gözlüler

Bir insanı tanımak için gösterilen özen, bir dünyanın geleceğini korumak için gereken sorumluluk... Bir kuşun insanın kucağına konması, bir anda olmaz. Önce elin acele etmediğini, sesin ürkütmediğini, yaklaşmanın zarar getirmeyeceğini öğrenir. Sonra mesafeyi kendi isteğiyle kapatır. Güven dediğimiz şey, çoğu zaman büyük sözlerden değil, tekrar eden

Göğe bakabilen acemiler

Bugün dünyanın en ağır cümleleri iki şehirde kuruluyor. Antalya'da, Akdeniz'in mavisine açılan kongre salonlarında 95 ülkeden 102 lider bir araya geliyor. İklim değişikliği, enerji güvenliği, gelecek kuşakların yaşayacağı dünya. Kuzeyde, Liffey Nehri'nin gri sularına bakan Dublin'de yaklaşık elli lider. Avrupa'nın güvenliği, kıtanın geleceği. Dubli

Gürültü çağında iki dakikalık sessizlikler

Dün Türkiye, saat dokuzu beş geçe bir kez daha sustu. Caddelerde akıp giden hayat durdu, sirenler yükseldi, vapur düdükleri Boğaz'ın sularında yankılandı. Seksen sekiz yıl sonra bir millet, kurucusunu aynı saygıyla, aynı anın içinde kenetlenerek yâd etti. Bugün ise dünya sahnesinde başka bir sessizlik başlıyor. Saatler 11.00'i gösterdiğinde Birleşi

Geleceğin tılsımlı haritaları

Bir pamuk tarlasının kenarında durun. Kozalar açılmış, beyaz lifler rüzgârda titriyor. Toprak kuru ve sert, ayakkabınızın tabanına her adımda bu sertlik vuruyor. Yakındaki kanalda su ince bir şırıltıyla akıyor. Yağmur yağdığında bu toprak kendi kokusunu havaya verir, ve o kokuyu bilen çiftçi suyun ne zaman geleceğini de bilir. Kanallar, kuyular ve

Denetim simülakrı

Asansörün kapısında yeşil bir etiket var. Küçük, plastik, kenarı hafifçe kalkmış. Üzerinde son kontrolün tarihi yazılı. Bir yıl geçtiğinde o etiketin anlamı değişir; artık güvence vermekten çok yeni bir kontrolün vaktinin geldiğini hatırlatır. Binmeden önce görürsün. Orada durmasının bir sebebi vardır. Aynı gün, aynı saatte telefonunu açıp bankanın

Dedi neredeyse hiç kitap okumayan adam

Tek boğaza bağımlı bir gemi nasıl risk altındaysa, tek kaynağa bağımlı bir zihin de öyledir. Hürmüz Boğazı'nda bir petrol tankeri daha mayına çarptı. İran'ın açıklamasına göre gemide yangın çıktı. Gökyüzünün mavisini griye boğan siyah duman yalnızca tek bir gemiyi değil, küresel ticaretin nabzını da tehdit ediyor. Gemi kaptanları da devletler de ka

Sapta sallanan canavar

Bir zamanlar bir çantanın değeri, üzerindeki işaretten okunurdu. Derinin kalitesi, dikişin inceliği, mağazanın adı; sahibinin dünyadaki yerini anlatmaya yeterdi. Şimdi aynı çantaların saplarında küçük, tüylü bir canavar sallanıyor: sivri kulakları, kocaman gözleri ve yaramaz sırıtışıyla Labubu. Yılların ustalığını taşıyan deri ile birkaç on dolarlı

Bereketin kimyası

Bir dilim ekmeği elimize aldığımızda çoğumuz buğdayın hikâyesini düşünmeyiz. Oysa o ekmeğin içinde güneşin ışığı, yağmurun suyu, toprağın mineralleri, havanın azotu ve bir çiftçinin mevsimler boyunca verdiği emek vardır. Fırından yeni çıkmış ekmeğin kokusu sofraya ulaşır; fakat o kokunun ardında, birbirine bağlı büyük bir üretim düzeni çalışır. Bu

Vazgeçmenin de bir ahlakı var

Ocağın lamba odasında her çivinin bir numarası, her numaranın bir sahibi vardır. Vardiya bitince kandiller sırayla yerine asılır. Yağ kokusu, kömür tozu ve ter, tavandaki tek ampulün altında aynı griye karışır. Sabah biri çivisinin boş kaldığını görür, biri dolduğunu. Odanın en derin sessizliği, son lambanın asıldığı andır. O sessizlikte bir ocak,