Doğan Bey, bu güzel insanlara şefkat ve güvenle bakarken tarifi mümkün olmayan hissiyatla doldu.

Doğan Bey, ağırca hareketlenip iki can kardeşine doğru yürüdü;

- Allah muhabbetinizi daim eylesin beyler!

Doğan Bey'in sesini duyan Hasan Bey, şakalaşmayı bıraktı. Sevinçle kollarını açtı. Bağırmak, kendini parçalarcasına çimenler üzerinde takla atmak istiyordu. Fakat beklemedik bir anda en sevdiği arkadaşını karşısında görmenin utangaçlığıyla donakaldı.

İmdadına Ali Bey yetişti.

- Vaay! Nasibe bak! Doğan Bey'im gelmiş!

Diye gürledi. Bu arada Hasan da toparlandı. Üstünü başını silerek koştu. Üç ahbap neşeyle kucaklaştılar.

- Hadi yine duâ et Doğan Bey'imize. Yetişmeseydi, elimde kalacaktın.

Diyen Çekirge Ali, göz kırptı arkadaşlarına.

Doğan Bey, bu güzel insanlara şefkat ve güvenle bakarken tarifi mümkün olmayan hissiyatla doldu. İçinde iliklerine kadar işleyen ılık bir sıcaklık duydu. Çok huzur bulmuş, mesut ve bahtiyar olmuştu. İki can arkadaşına dönerek;

- Gelin şöyle azıcık oturalım. Gördünüz ya Doğan'sız olmuyor. Bu kadar güzel bir havada, nefis kebabı bensiz nasıl yiyecektiniz Söyleyin bakalım. Hadi susmayın!

İki kafadar, suçlu gibi boyun büktü öyle mahcup durdular. Doğru söze diyecekleri başka bir şeyleri yoktu. Yakalanmasalardı Doğan Bey'e kim bilir ne maceralar uyduracak neler neler anlatacaklardı!.

Dünyada yok mekânım,

Yerim durağım orda.

Sultan'ım tahtım tacım,

Hulle Burağım orda.

Eyyub'um sabrı buldum,

Circis'im bin kez öldüm,

Buraya evsiz geldim,

Köşküm, sarayım orda.

Bülbülüm, ötegeldim,

Dost eli tutageldim,

Çayırı satageldim,

Yaylam, otlağım orda.

***

GÜLŞAH...