İnsanın aklı en çok, elindeki işi bitirmeden önce sıradakini kurmaya başladığı anda karışır. O an ne iş biter ne düşünce susar; ikisi birbirinin peşine düşer ve verimlilik adı altında bize görevlilik diye sunulan bir çarkın içinde savruluruz. Sorun çok iş yapmak değil; hangi işlerin birlikte yürüyebileceğini bilmemektir. Ayrımını yaptığınızda her şey değişir.

Bir işi yarım bırakıp diğerine atlamak, üretkenlik mitinin en yaygın tuzağıdır. Aynı anda birden fazla zihinsel işi yürütmeye çalışmak, ne işleri hızlandırır ne de düşünceyi derinleştirir; aksine her ikisinin de kalitesini düşürür. Dikkat, sınırlı bir kaynaktır; onu hangi işe ayırdığınız sonuçları belirler. Ellerinizle yapılan işler ile kafanızla yapılan işler farklı enerji türleri ister. Bu iki türü bilinçli olarak eşleştirdiğinizde işler birbirinin önünü kesmez, birbirine alan açar.

Zaman herkes için eşit ama enerji öyle değil. Modern verimlilik konuşmalarında saatler sayılırken, asıl ölçüt enerji olmalı. Yürürken düşünmek mümkündür çünkü yürümek artık ayrı bir çaba gerektirmez; beden otomatiğe yakın çalışırken zihne enerji akar. Enerjinizi yönetmeyi öğrenirseniz, aynı sürede çok daha nitelikli işler çıkarırsınız.

İnsanlar enerji düşükken yanlış kararlar alır. Sabah uykusuz kalkıp telefonun ekranına dalmak, enerjiyi hızla boşaltan bir davranıştır. Başkalarının parlak anlarıyla kendi sıradan sabahınızı karşılaştırmak, yerine hiçbir şey koymayan bir tükenişe yol açar. Çözüm sosyal medyayı tamamen bırakmak değil; onu hangi anda açtığınızı bilmek. Yorgunluğun üzerine yorgunluk eklemek, verimli bir günün önünü kapatır.