Hayatımızdaki değişim ve dönüşümün bize getirdikleri ve bizden götürdüklerini dün anlatmaya çalışmış ve sormuştuk: "Sahi, biz nereye doğru gidiyoruz"

Milletimiz gerçek rehberlerden mahrum kalınca; meydan, itibarı ve şöhreti sahte fen ve din adamlarına kaldı. Bu kişilerin çoğu da anlattıklarıyla söylemleriyle ve mesnetsiz yazdıkları eserlerindeki hezeyanlarla öyle bir nesil yetiştirdiler ki yürekler acısı... Şanlı geçmişine, kendi öz değerlerine yabancı, tarihine, devletine ve dinine düşman; ahlaki ve kültürel değerlerine mesafeli, söz dinlemeyen, aidiyet duygusunu kaybetmiş gençlik yetiştirdiler!

Netice olarak bu son kuşak; büyük çoğunlukla maalesef alışıldık bildik aile ortamından uzakta kendine hayat yaşamaya yönelirken gençliğin verdiği heyecan ve tecrübesizliklerle ithal kültürlerin rüzgârında gazel yaprağı gibi savruluyorlar... Hemen her türlü sefahate düçar olan karanlık girdaplara doğru sürükleniyorlar.

Dahası; medya, sinema, internet ve dijital platformlarım arkasındaki karanlık odaklar, ahlaki değerlerden yoksun, sapkın, karaktersiz ve cinsiyetsiz yeni bir nesil yetiştirme peşinde gibiler. Çoğunlukla bu uğurda çaba ve amaçlarını artık gizleme ihtiyacı bile duymuyorlar.

Teknolojik gelişimin ve bilgiye hızlı ulaşma imkânlarının arttığı günümüzde, pek çok açıdan daha rahat bir hayat sürüyor olsak da niçin eskiden olduğu gibi huzurlu ve mutlu değiliz

Cevabı kolay inanması zor bir sual! Ancak kabullenmesi de bir o kadar zor gerçekle karşı karşıyayız:

Aslımızı unuttuk! En önemlisi de yüksek ahlâklı, ilim ve aklıselim sahibi rehber insanlarımızı kaybettik.

Yine de tüm bu olumsuz tabloya rağmen; hâlâ aile terbiyesini muhafaza eden, örf, âdet, gelenek ve dinî değerlerine bağlı, başarılı gençlerimizin yetiştiğini gördükçe seviniyor, az da olsa umutlanıyoruz

Temennimiz odur ki; bir gün yeniden aslımıza rücu edelim ve o huzur dolu, asude günlere tekrar kavuşalım.

Nam-ı diğer Madenci

ŞİİR

Gönül tandırı...

Gönül çarşısında dostlarımız var,

Olmalı da...

Dost yelpazesinden;

Bir akşamın

Tatlı mor esintisini

Arkadaşlarımı çağırdım

Her biri armoniden

Titreşen ışık tayfından

Ayak sesleri ile geldi

Daha demi vurmadı

Şenlik öyle bir şey ki

Masada henüz yalnızım

Bu çok kerede hep ayrı özlemi olur

Kim gizeminde vurgu yapar

Gün görmeden biz de esprisini