"Tanrım, şimdi olanlara gerçekten inanamıyorum. Niçin bazı olaylar çok gerçek hissedilir de bazıları bir türlü buna bizi ikna edemez"

***

Şimdi aklıma geldi tabii...
Çok uzun yıllar önce okurken bu cümleyi defterime not etmiştim...

***

Baktım, şu cümle de var defterimde:
"Orta yaşlarına geldiğinde, insanların yüzünde artık ruhunun yansıması görülür... Araba hırsızı araba hırsızı gibi görünür, dolandırıcılar dolandırıcı, sakin ve düşünceli insanlar sakin ve düşünceli görünür..."
Ve altına (ta ne zaman) şu notu almışım:
Ama bir ergense ateş eden...
Acımasızca canlara kıyan kişi çocuk denecek yaştaysa...
Bunu görüp anlayabilir miyiz
Onları gördüğümüzde "İşte canavarlar bize doğru geliyorlar" diyebilir miyiz

***

Douglas Coupland'ın "Hey Nostradamus!" adlı romanından bahsediyorum...
1988'de Kanada'daki bir lise saldırısından sonra yaşananları anlatır kitap...
Bu tür olaylar sonrasında Coupland'ın dikkatini şu çekmiştir: Katil üzerine tonla yorum yapılır, ölenler öldükleriyle kalırlar, sağ kalanlar da bir süre sonra unutulur...
İşte yazar bu temel "boşluk"tan kalkarak katliamın kimisi ölmüş, kimisi sağ kalmış altı kurbanını romanında yaşatmayı seçmiştir.
Neyse...
Bazı yönleriyle pek Kanadalı bir anlatıdır "Hey Nostradamus!"
Ama altını çizdiğim bazı cümleler beni hâlâ sarsıyor...

***

Mesela olaydan sonra hayatta kalmaya çalışan gençlerden birinin ettiği şu laf her okuduğumda sarsıyor beni:
"Beynime beni konuşmaya