18 Yazar, okullarındaki şiddet olaylarının temel sebebinin güvenlik eksikliği değil, çocuklara sunulan rol modellerinin ve ahlaki değerlerin eksikliği olduğunu savunuyor. Ailede başlayan, öğretmen ve toplum tarafından pekiştirilmesi gereken örnek davranışlar yerine, nefis arzularını körükleyen bir ortama maruz kalan çocukların içini boşluk ve kötülüklü duygularla doldurduğunu iddia ediyor. Acı olaylar karşısında gözyaş dökmekle yetinip, çocukların ruh dünyasını beslemek için yapısal değişiklik yapmayan toplum sorumluluğundan kaçıyor mu?
Daha ortaokul çağındaki yavrularımızın, eğitim yuvalarında işledikleri cinayetler kanımızı donduruyor. Bu tür olayların bir daha yaşanmaması için bilen-bilmeyen herkes ahkam kesiyor.
Dikkat ederseniz hiç kimse işin ruhundan bahsetmiyor; hemen herkes polisiye (güvenlik) önlemleri ile bu işin üstesinden gelinebileceğini zannediyor.
Herkes beş adet silahla ve onlara ait şarjörlerle okula nasıl girilebildiğini sorguluyor.
Hiç kimse çocuk yaşındaki yavrularımızı, bu denli silahları kuşanmaya ve onları eğitim kurumlarına götürmeye ve oradaki öğretmen ve öğrenci arkadaşlarını hedef alıp toplu katliama tutmaya sevk eden asıl amilleri, faktörleri, sebepleri, saikleri sorgulamıyor. Bu yavrularımızın akli melekeleri yerinde yani hiçbirisi deli değil; o halde onları bu delice davranışa iten nedir
Eğitim ve hatta milli eğitim diyoruz, lakin yavrularımıza öğretimden başka ne verebiliyoruz
Eğitimde en büyük eksiğimiz yavrularımızın önüne her yöneyle mükemmel model insan(lar) koyamayışımızdır. Örnek alma ailede başlar; çocuğun ilk idolü anne ya da babadır, daha sonra öğretmendir, ondan sonra da her bakımdan mükemmel, her özelliği ile hayranlık uyandıran ve uğruna ölünecek tarihi şahsiyet(ler)dir.
Haberin DevamıSorarım size; bizler ebeveynler (anne-babalar) olarak çocuklarımıza iyi örnek olabiliyor muyuz Lafa değil çocuğumuz bizim yaşantımıza, tavrımıza, eylemlerimize bakıp bizimle övünüp imreniyor mu yoksa bütün bunlardan utanıp, tiksiniyor mu
Üzüm üzüme baka baka kararır; iyiliğe meyyal (elvirişli) çocuk kalbiyle şimdilik tiksinen o körpe beyin zamanla bu denli kötülüklere alışarak, değil onlardan tiksinmek onları benimseyerek yaşar hale gelir.
Ve hatta kötü örnek olmada ana babasını geride bırakır, zira kötülüğün yayılması korkunç olup boynuz kulağı geçer! Tek bir kötü örnek onlarca iyi örneği, süratle kendine benzetir ama iyi örnekler çok olsa da aralarındaki kötüyü iyi yapamazlar ya da çok zor yaparlar.
Malum ağaç yaşken eğilir.
Çocuklarımızı eğitirken onların önüne mutlaka ideal modeller koymalıyız.
Geçim gailesiyle boğuşan öğretmen, öğrencisi için model olabiliyor mu Yani gelecekte öğretmen olmak isteyen çocuk nasıl bir öğretmen olmayı hayal ediyor Mevcut öğretmeni çocuğun hayalindeki öğretmen midir