Önceki akşam beni ilk kez sokağa çıkardılar!

Hayat sürprizlerle dolu. Bir an bulutlar üzerinde uçmak, bir başka an dipsiz kuyuların en dibine batmak biz insanlar için. Bir şafak vakti evinize baskınla uyanabilir, bilmediğiniz nedenlerle casus diye suçlanabilir, çocuğunuzla eşinizle tehdit edilebilir, ya biat et ya hapsi boyla denebilir. Yanlış anlaşılmasın. Bana bunlar olmadı. Ama Denizli'de düşmüş, dizimi kırmış, İstanbul'da ameliyat olmuş, eve kapanmıştım. Dünyayla ilişkim ekranlardan, kitaplardan, telefonlardan, ziyarete gelen dostlardan ibaretti. Hareket özgürlüğüm sıfır, ruh sağlığım perişan, umutlarım ve mücadele gücüm yerle birdi.

Yirmi gündür yazmıyordum.(Hatta acaba yazmayı tümden bıraksam mı diye düşünür oldum.) Oysa yazmak benim için nefes almak gibi bir şey. Yaşamak gibi. Tanıklık etmek, itiraz etmek, sevinmek, öfkelenmek, paylaşmak gibi...

Derken önceki akşam beni ilk kez sokağa çıkardılar! Ve bir mucize oldu. Hayat mucizelerle doluydu. Görüşüm değişti: Değil mi ki ülkemde böylesine muhteşem hayaller kurabilen, dürüst, çalışkan, yaratıcı insanlar vardı. Böylesine yetenekli, usta, çalışkan, azimli dehalar vardı. Bunca örgütlü kötülüğe, yozluğa, hırsızlığa, talana karşın bu ülkenin sırtı yere gelmezdi. Baştan başlıyorum:

ÖZYEĞİN-SAY İŞBİRLİĞİ

Önceki akşam beni ilk kez sokağa çıkardılar! Yeni kurulan, çalışmaları neredeyse son bir yıla yayılan Özyeğin Filarmoni Orkestrası'nın ilk tanıtım konserinden söz ediyorum.

Atatürk'ün "muassır medeniyet", çağdaş medeniyet hayali, Hüsnü Özyeğin'in de hayaliydi. Sahnedeki açış konuşmasında işi özetledi: Bu düşüncenin gençlere nasıl destek olabileceğinden kaynaklandığından tıpkı Özyeğin Vakfı ve Özyeğin Üniversirtesi'ndeki gibi sürekliliği hedefleyerek... "Hayal kurmak benden, uygulamak Fazıl'dan" diyerek... "Fazıl sadece sanatıyla değil, yüreğiyle de bu işe katıldığı için" ona teşekkür ederek... Akşamlardan 9 Kasım'dı ve Atatürk'ü anarken, sahnede o, oturduğum yerde ben ve çoğumuz gözyaşlarımızı tutamadık.

Fazıl Say ise orkestranın oluşum sürecini ve çalışmalarını anlattı. Hedefin sadece Türkiye değil, dünya olduğunu vurguladı. Bu genç orkestra sadece her ay bir konser vermekle yetinmeyecek Özyeğin Üniversitesi'nde düzenlenecek seminerler, ustalık sınıfları, söyleşiler, performanslarla müziği kampüs yaşamının ayrılmaz bir parçasına dönüştürecek.

Yazılarımı okuyanlar, Fazıl Say'a hayranlığımı bilirler. Öyleyse bir itiraf daha: Hüsnü Özyeğin'e de hayranım. İzmir'den benim çocukluk, ilkokul arkadaşım. O ve ablası Dilek ile ablam Ayşe ve benim, evlerimizde, okulda, sokakta bol bol birlikte oynamışlığımız vardır. Sonraki yaptıkları ve duruşuyla da Türkiye'nin aydınlık yüzü oldu. Özyeğin Filarmoni'nin Lütfi Kırdar'daki o unutulmaz lansman konserine iki kol değneğime sımsıkı sarılıp gitmesem olmazdı. ocukluğa vefa!

KONSERİN ÖTESİNDE

Özyeğin Filarmoni'nin ilk konserini dün Evin İlyasoğlu yazdı. Tekrarlamayacağım. Genç ustalardan oluşan orkestrayı inli şef Tianyi Lu yönetiyordu. Gözlerimi ondan alamadım. Sahnede devleşen bu minicik kadının olağanüstü bir müzikalitesi ve beden dili vardı.