Önceki akşam İstanbul Müzik Festivali'nde AKM'deki Borusan İstanbul Filarmoni Orkestrası'nın (BİFO) "Morriconene ile Sinemanın Sesi" konserinden çıkarken karmakarışık duygular içindeydim. Muhteşem bir konser dinlemekle kalmamış, eşsiz bir yolculuğa da çıkmıştım. O melodiler, bir anda bizi onlarca yıl öncesine götürdü. Kimi zaman çölde bir kovboyun yalnızlığına, kimi zaman bir çocuğun gözlerine, kimi zaman bir devrimin, bir aşkın, bir ihanetin tam ortasına...

Ennio Morricone (1928-2020) sinema için bestelediği sayısız müzik ve yüz kadar senfonik eseriyle bir dahi... Onun müziği, filmleri seslendirmez; görüntünün anlattığını tekrarlamaz; görünmeyeni görünür kılar, ruhumuza ve vicdanımıza seslenir.

MÜZİK HAFIZADIR

Konser boyunca Sergio Loeone, Bertolucci, Pasolini ve niceleri kâh "Toplumsal Duyarlılık" filmleriyle kâh Cezayir Savaşı'ndan Cennet Sineması'na uzanırken aklımın gerisinde bu sabah Seferihisar Belediyesi'ne yapılan baskın vardı.

Müzik kimi zaman kötülükleri unutmamıza izin verir. Morricone'nin müziği unutmama izin vermiyor. Türkiye'de iktidar neredeyse her gün toplumsal hafızayı silmeye çalışıyor. Gerçek dertlerimiz, yaşanan acılar unutulsun isteniyor. Dün söyleneni bugün inkâr ediyor. Morricone ise tam tersini yapıyor: Unutmamıza izin vermiyor.

Morricone'nin en büyük ustalığı, belki de notaların arasındaki, ritimlerin arasındaki sessizlikleri de konuşturabilmesidir. Bugün Türkiye'de ise bambaşka bir sessizlik var:

Korkudan konuşamayan akademisyenler, işini kaybetmemek için susan sanatçılar, adalet bekleyen anneler, cezaevindeki gazeteciler...

Salonda yükselen müzik, dışarıdaki bu sessizliği daha da görünür kılıyordu.

SİNEMA İLE GEREK HAYAT

Morricone'nin müziğiyle birlikte zihnimizden sayısız sahne geçti. Ama dışarı çıktığımızda fark ettik ki artık en sert senaryoları sinema değil, hayat yazıyor.

Hukukun bir gecede değiştiği, insanların sabaha karşı evlerinden alındığı, gençlerin umutlarının, emeklilerin yaşamlarının, kadınların güvenliğinin her gün biraz daha aşındığı bir ülkede yaşıyoruz. İyi sanat bize gerçeklikten kaçmayı değil, gerçekle yüzleşecek cesareti verir.

Konser boyunca hepimiz aynı hikâyenin içindeydik. Belki sanatın en büyük mucizesi budur: Bizi birbirimize yeniden inandırmak. Dışarıda kutuplaşmanın, öfkenin, korkunun dili egemen olabilir. Ama içeride... Konserde BİFO'nun muhteşem sanatçılarını yöneten çok enerjik ve sempatik şef Dirk Brosse; Koro İstanbul'un harika sesleri, genç soprano Nazlıcan Karakaş'ın etkileyici yorumu, Morricone projeleriyle tanınan flüt sanatçısı Veronika Vitazkova, farklı türler arasında ustalıkla dolaşan Pier Planas, Nurkan Renda ve Tunca Olcayto gibi solistler vardı.