Geçen yıl yine tam şu sıralarda bu köşede "80 Yaşım Merhaba" diye bir yazı yazmıştım! Hatta, canım annem burada olsa "Nereden çıkardın 80'i Daha 79'sun. İnsan doğduğu gün bir yaşında olmaz ki, derdi" diye de eklemiştim.

Doğru ama ne var ki "seksen" sözcüğü çok hoşuma gidiyordu. Ayrıca 15 Şubat 2025'te 80'e adım atmış oluyordum. Bütün bir yıl boyunca 80'in içinde yol almaya, haksızlıklara inat, ilerlemeye ve 80'i aşmaya kararlıyken bir yandan da kâh günlük tutmaya kâh kendimle hesaplaşmaya koyuldum.

"80 Yaşım Merhaba" kitabım böyle şekillenmeye başladı. Ancak konuşmalar, gazete yazıları, sivil toplum kuruluşlarındaki görevler, sorumluluklar, yurtiçi ve yurtdışı konferanslar, torunlar, festivaller, izlenecek oyunlar, filmler, sergiler, konserler derken a, a, yok, olacak şey değil, 80 değil 90'da da bitecek gibi değil!

Oysa kararlıyım. Şubat sonunda kitabımı yayınevine teslim edeceğim. İşte bu nedenle gazetemden de okurlardan da kısa bir izin istiyorum. Şu kitabın son noktasını koyayım, sonra devam...

Aziz Nesin olsa "Başlığı benden mi kaptın" diye sorardı. Malum onun "70 Yaşım Merhaba" diye harika bir öykü kitabı vardır. Benimki öykü değil, kendi kendimle konuşmalar.

Hiç unutmam benim ilk kitaplarımdan birinin adı "Konuşa Konuşa"ydı (1983). Aziz Bey bir gün "Ben de kitabıma aynı adı koyarsam kızar mısın" diye sordu. ok şaşırdım, ne demek onur duyarım gibi bir şeyler söyleyecek oldum. Sonra baktım kitabına "İnsanlar Konuşa Konuşa" adını koydu.

Sevgili Aziz Bey, bakın benim kitap da "70" değil, "80 Yaşım Merhaba".

Dün "Sevgililer Günü"ydü. İstanbul trafiği rezillikti. Yok yok, âşıklar ya da tüketim nedeniyle değil. Erdoğan İstanbul'daydı; Boğaziçi Üniversitesi, Hisarüstü, Etiler, sahil yolu her yer polis ablukası altındaydı.

Anımsarsınız herhalde: Bir zamanlar Ahmet Necdet Sezer cumhurbaşkanıyken kırmızı ışıkta durdu diye millet neye uğradığını şaşırmıştı! Geçelim. Dün, armağanı falan unutun, umarım en azından sevdiklerinize, seni seviyorum deme olanağını bulmuşsunuzdur.

Bu ülke son yıllarda, sevginin hepimizden esirgendiği , sevmenin horlandığı, ayıplandığı, lanetlendiği bir yer oldu.

Hayatı sevmek bile elimizden alınmaya çalışıldı. Bir de "sevgi" sözcüğü haksız yere sevdiklerinden ayrı bırakılanların, susmayan, direnenlerin, hem sesi hem sessizliğine dönüştü!

Sevgililer Günü, ülkemde ayrı düşenlerin, bekleyenlerin, kaybedenlerin, direnenlerin günü gibi oldu artık.

Sevgi... Birine sarılabilmek kadar, sarılmayı hayal etmektir de. Sevgi ummaktır. Bazen ayrı düşmenin, bazen beklemenin, bazen de sabretmenin adıdır. Kimi zaman da vazgeçmemektir sevgi...

Dün benim için Sevgililer Günü değil, vicdan günüydü.

Aklım, fikrim ve de kalbim, neredeyse on yıldır demir kapıların ardında esir ya da rehin tutulan Osman Kavala ile onun yokluğunu her gün yeniden yaşayan