Bir ülke düşünün: Sanki sorun insanların ölmesi değil de ölümlerin duyulması! Sanki sorun haksızlık değil de haksızlığa itiraz edilmesi! Sanki sorun adaletsizlik değil de adalet istenmesi! Savunma hakkının kısıtlanması... Adalet Bakanlığı bütçesinin görüşüldüğü yerde bile milletvekillerinin, eleştirileri nedeniyle ailelerinin hedef alınabileceği endişesini dile getirmesi...

Adaletin konuşulduğu yerde, adaletten korkuluyor! Hukukun tartışıldığı yerde, hukukun güvencesinden kuşku duyuluyor!

Bütün bunlar birbirinden kopuk olaylar değil; aynı zihniyetin farklı yüzleri! İnsanın yaşam hakkını hiçe sayan, emeğini değersizleştiren, özgürlüğünü kısıtlayan, itirazını cezalandıran bir anlayış. Ben buna örgütlü kötülük diyorum.

Bacağım kırıldığından beri eve kapandım. Neyse ki kitaplar var! Onlar sayesinde başka hayatlara karışıyor, yeni dünyalar keşfediyor; öğrenmenin, düşünmenin, hayal kurmanın tadına varabiliyorum. Ama gelin görün ki...

Dışarıda örgütlü kötülük kol geziyor! Zulüm artıyor. İnsan yaşamı değersizleşiyor. Korku, baskı, tehdit, yasak, cezasızlık gündelik hayatımızın parçası oluyor. Dünyanın nasıl çirkinleştirildiğine tanıklık ediyorum.

ÖRGÜTLÜ KÖTÜLÜK

"Meclis'te dört partinin verdiği işçi ölümlerinin araştırılması önergeleri AKP ve MHP'nin oylarıyla reddedildi."

Bu habere şaştık mı Yoo! Nedenlerini siz benden iyi bilirsiniz. Aliağa'daki HABAŞ fabrikasında 19 işçinin katliamı... Can güvenliğini sağlamak yerine işçilerin telefon kullanımını yasaklamak! Ne müthiş çözüm! "alışırken ölmek istemiyoruz!" çığlığını düşünebiliyor musunuz İnsanlar artık çalışırken ölmemeyi talep ediyor! Denetlemek yerine, arkadaşlarının yasını tutanların üzerine jandarma yollamak... Cezasızlığı egemen kılmak. Yeter ki o çark dönsün.

Tam da o sırada Murathan Mungan'ın "Hatırla Sinemaları" kitabını okuyordum. Sevdiğim yazarlarla, sinema yapıtlarıyla, unutulmaz filmlerle buluşuyorum. Belleğin, sanatın, edebiyatın, sinemanın iç içe geçtiği muhteşem serüvenlere çıkıyorum. Evrensel sinema kültürüyle Yeşilçam arasında enfes bir yolculuktayım.

Derken sadece usta bir müzisyen değil, aynı zamanda usta yazarlığını da ispatlamış Ayşe Tütüncü'nün "O Anda Orada Olmak" kitabına geçiyorum (Her iki kitap da Metis'ten çıktı). Kapağında müzik yazıları denmesine bakmayın. Her biri hayata dair yazılar. İnsanlara, karşılaşmalara, düşüncelere, duygulara, yaşama dair. Ne çok şey öğreniyorum! Üstelik hınzır bir tadı var. Okuma tadı, müzik tadı, hayat tadı alıyorum!

IĞLIKLAR VE FISILTILAR

ığlıklar ve fısıltılar arasındayım. MESEM katliamları durmuyor. Okula, devlete teslim edilen çocuklar ucuz işgücü olarak çalıştırılıyor. ocuklar ölüyor. Ama ne gam! arklar dönsün yeter!

Sera Kadıgil, eğitim bakanına,16 yaşındaki oğlunu MESEM'e kurban vermiş annenin çığlığını, mektubunu okuyor. Utanan yok! Eğitim Bakanı Tekin sadece "üzülüyor"! Ve çarklar dönüyor. MEB verilerine göre 37 çocuğumuz öldürüldü MESEM aracılığıyla.

Antalya'da COP31 doludizgin... Sonuç Güldürmeyin beni! İtibardan tasarruf etmemeye devam!

Elimde Gündüz Vassaf'ın "Neandros Destanı" (İletişim). Günümüzde Tavşan Adası/Balıkçı Adası diye anılan Neandros'a yolculuk ediyorum. Yazar çok derinlerden fısıltıyla konuşuyor. Doğanın belleğinde, tarihin derinliklerinde dolaşıyorum. İnsanın doğaya karşı işlediği suçları düşünüyorum. İnsanın kendisine yaşam veren doğaya ihanetini... Kendi geleceğini hoyratça yok edişini...