Size bir kötü bir de daha kötü haberim var. Kötü haber Çin ile ABD'nin kapışması. Daha kötü haber Çin ile ABD'nin barışması.

Bu ikisi kapışırsa ve gerilim artarsa dünya için sıkıntı büyük.

Ama daha tehlikelisi, bu iki gücün barışıp dünyayı birlikte paylaşmaya karar vermesidir.

Biri parayı, diğeri üretimi adaletsiz kullanan iki güç… Bu ikisi uzlaşırsa, milli menfaatlerini korumak isteyen ülkeler için asıl sınav başlar. Ekonomik, askerî, siyasî ve içtimaî testler kaçınılmaz olur.

Gerçekte ne Amerika'dan ne de Çin'den bahsediyorum. Finans kapitalle komünal kapitalin barışmasından bahsediyorum. Dünyada artık kapitalist olmayanların yabancı unsur sayılmasından bahsediyorum.

Sosyalizm eleştirisi gibi görünen bir kapitalizm eleştirisi yapayım önce.

Sosyalizme tek bir işlev yüklendi bu dünyada; kaynak ülkelerindeki menfaatleri kapitalistlerin değil, toplumun varlığına dönüştürmek... Petrol zengini ülkelerdeki eğilimin gerekçesi buydu. Ancak sosyalizm kalıcı bir başarı üretemedi. Gerçi biraz da rahat bırakılmadılar. Sultanlıklar hatta daha iyi performans gösterdi.

Ne dediğimin anlaşılması için bir misal vereyim; belki de Musul ve Kerkük bizde olsa günün şartlarında ezilmemek için komünist olurduk.

Neyse o devir bitti.

Artık kapitalizmin yeni meşruiyeti, "kapitalizm olsun da hangi tür kapitalizm olursa olsun" noktasından alınacak. Venezuela olayı karşısında dünyanın takındığı tavrın anlattığı budur. Çok ülkeler önümüzdeki dönemde etkilenecek, etiketlenecek, epritilecek…

Yalnız ister bir çatışma yahut barış olsun; küresel kuzeyle küresel güneyin menteşesi durumundaki Türkiye için durum başka olacak.

Bu iki güç kapışsa da barışsa da Türkiye'nin ilerleyişini durduracak bir engel çıkmayacak, çıkarılamayacak. Eğer meseleyi içeride doğru ele alabilmek… Hatta dopdoğru… Artık işimiz dışarıda değil içeride. Milenyumun başından bu yana yapıp edegeldiklerimizden elde ettiğimiz esas kazanım işte budur.

Bu yüzden son dönem yazılarımda sivil bir düşünce alanının açılmaya başlamasına ve Yeni Türkler dediğim bir yeniden medeniyet birliği oluşmasına çok anlam yüklüyorum. Meseleyi dopdoğru ele almanın yolu olarak… Ve nihayet Yeni Türkleri tanımlaya da biliyorum; "ulusal ve küresel vicdanın rasyonel temsilcileri"…

Bizim en büyük problemimiz vizyon krizi idi. Devletin yönünü bilmiyor ve dahi anlayabildiğimiz kısmı içselleştiremiyorduk. Bu yüzden geçmişe özlemimizin şiddeti gelecekte var olmak irademizden güçlüydü. Ama şimdi bir şeylerin farkındayız.

Devlet pozisyonu konusunda ilk defa şeffaf. Belki devlet pozisyonu konusunda ilk defa yüzü ağırmadan karşımıza çıkabiliyor. Ve nihayet Türk milletinin önüne uzun bir fetretten sonra ilk defa bir vizyon konuyor. Yeniden Kızılelma… Türkiye Yüzyılı kavramı bu vizyonunun mottosu…

Bir asır boyunca sabredip bekledik. Şimdi artık istiklali, istikrarla tahkim etme zamanıdır.