Bir hizmette önde görünen mi üstündür, yoksa kimse görmeden yükü taşıyan mı İnsan bazen yapılan işten çok, kendi adının ne kadar anıldığına bakıyor. Böyle olunca hizmet birliği yerini şahısların yarışına bırakıyor.

Büyüklerimiz "Hizmette hiç kimse üstün değildir. Üstünlük dinindir, şahsın değildir" buyuruyorlar. Burada sözü edilen hizmet, insanlara doğru din bilgisini ulaştıran Ehl-i sünnet âlimlerinin kıymetli eserlerinin hazırlanması ve dağıtılmasıdır.

Bu kitaplar herhangi bir şahsın değil, onları kaleme alan büyüklerin eserleridir. Okuyucuya ulaşmaları için birçok kişinin emeği gerekir. Biri tercüme eder, biri baskısına maddî destek verir; bir başkası kitabı taşır, satar veya ihtiyaç sahibine ulaştırır. Vazifeler farklı görünse de hepsi aynı gayeye hizmet eder.

Maksat Hak olunca hizmet de birdir. Yazmak, tercüme etmek, basmak, taşımak ve ulaştırmak aynı hizmetin parçalarıdır. O hâlde göz önünde bulunanla arka planda çalışan arasında bir üstünlük yarışı olamaz. Birinin yapmadığını diğeri tamamlar; hizmet hepsinin gayretiyle yürür.

Hâlbuki burada şahısların makam ve üstünlük yarışı değil, hizmet yarışı vardır. Asıl yarış, bir kişiye daha doğru kitabı ulaştırabilmektir. Önemli olan ismin öne çıkması değil, doğru din bilgilerinin daha çok insana ulaşmasıdır.

Öyleyse hangi vazifede bulunursak bulunalım, başkasının işiyle kendi işimizi kıyaslamayalım. "Ben neden önde değilim" demek yerine, "Bu hizmete bugün ne katabilirim" diye düşünelim. İsmin görünmesine değil, işin görülmesine gayret edelim.

Çünkü hizmette insanı büyüten makamı değil, maksadıdır. Maksat Hak olunca vazifeler ayrılmaz, gönüller yarışmaz. Cevap bellidir: Üstünlük dinindir, şahsın değildir.

Hüseyin Demir

ŞİİR

Yalnızlığın fısıltısı

Yalnızlığın sesini dinliyorum,

Yalnız odamda

Gittiğin günden beri ilk gri

Bir toz bulutunda

Garip hisler teslim alıyor ruhumu

Bilinmezde

Bir kabir görüyorum

Bir Fatiha okuyorum

Sonradan anlıyorum

Baş uçundaki taştan

Meğer aşkımın mezarı imiş

Yani benim

Sen katil ben maktul ve,

Bir mezar

Yaşayan,

Mutlu mesut olan sen

Mecnun'a dost

Kerem'in ateşine ortak ben.

Mecnun gibi divane

Kerem gibi kül

Lütfü Yarar

Diyelim ki

Diyelim ki tadında sevdim seni

Ya da bir renk oldum boğazında

Öfkeli, Öfkeli Papatyaları yoldum

Sokağında, diyelim ki, bir yalandım

Öğrendin sesimi...

Uyanmışsın belki ki

Gün doğumuna tohumlar serpmişsin!

Ah! o papatyalar yine mi yeşerdi