Bir kitabı bitirdik. Peki, öğrendiklerimiz hayatımızda neyi değiştirdi Sayfalar ilerlerken bir davranışımızı düzeltmeye, bir hakkı gözetmeye, bir gönlü incitmekten sakınmaya daha çok dikkat ettik mi
Okumak, insana öğrenme imkânı verir. Fakat öğrenmek emek ister. Kelimelerin anlamını bilmek, cümleler üzerinde düşünmek, anlaşılmayan yere yeniden dönmek gerekir. Din bilgisi öğrenirken bu dikkat daha büyük bir önem taşır. Doğru öğrenmek için güvenilir eserlerin açıklamalarına başvurmak gerekir. Nitekim öğrenilen bir kelime bile insanda olumlu olumsuz değişikliklere vesile olabilir. Şükür kelimesi bunlardan biridir. Bütün nimetlerin Allahü teâlâdan geldiğine inanmak ve bunu söylemek hamddir. Şükür ise nimetleri İslamiyet'e uygun kullanmaktır. Bu bilgi öğrenildiğinde, insanın elindeki nimetleri nasıl kullandığı sorusu da karşısına çıkar.
Vaktini neye ayırıyor Elindeki imkânlarla kime faydalı oluyor Bildiklerini ailesine ve yakınlarına öğretmek için gayret ediyor mu Bu sebeple bir maddeyi bitirince durup tekrar etmek faydalıdır. Orada ne öğretildiğini kısaca hatırlamaya çalışmak, bilginin hafızaya yerleşmesine yardım eder. Anlamı bilinmeyen kelime öğrenilir.
Her gün yeni bir bilgi öğrenerek ilerlemek mümkündür. Bunun için okumaya zaman ayırmak ve devam etmek gerekir. Okuma, günlük hayatın içinde kendisine düzenli bir yer bulur.
Öğrenilenleri aileye ve yakınlara öğretmek de bu gayretin devamıdır.
Bir kitabın başına otururken bu niyeti hatırlamak gerekir. Okunanları anlamak, tekrar etmek, uygulamak ve yakınlara öğretmek... Her biri ayrı bir gayret ister. Sayfa bittiğinde insan, öğrendiğini kendi hayatında nereye koyacağını da düşünmelidir.
Kitabı kapattıktan sonra hayat devam eder. Mesai, alışveriş, işler, aile ve insanlarla münasebetler bizi bekler. Öğrendiklerimizi uygulayacağımız yer de tam burasıdır.
Bir kitabın son sayfasını kapatmakla okuma biter; öğrendiğinin gereğini yapmakla asıl kazanç başlar.
Hüseyin Demir/İstanbul
ŞİİR
Tebessümün nasibi yağmurlara kaldı
Uğraş beyhude, çıksa da niyet sen isen durmam.
Aşk kervanına, yolundan gayrı koyulmam.
Bir tebessüm, huzurun adıdır.
Layık değil isem,
Beni de yaz yalnızlar kervanına.
Ceketim dahi yok.
Olur da
Üşürsün diye.
Ayrılığın hüzün örtüsüne bürünmüşken,
Kefenin gölgesinden çıktım yeniden.
Bir tek umudu yeşertmek içindi çabam.
Yaralarım dağlandı, ey aşk, söyle neden
Rüzgârın mahzun nefesiyle
Savruldum sessiz vedalara.

17