Köpek bir gün dağda tanıştığı kurdun yanına geldi biraz konuştular... Köpek kurda der ki:

"Benim hâlim hiç iyi değil, hep aşağılanıyorum; oysa onlara iyilik yapıyorum. Sürülerini bekliyorum, bağ bahçelerini bekliyorum; evlerini çiftliklerini koruyorum. Ben sahibimi hiç unutmam sevgi ve sadakatimi gösteririm. Daha birçok faydam dokunur insanlara, buna karşılık bir teşekkür bir taltif yerine bir insana kızsalar 'köpek oğlu köpek' derler adımı kullanırlar. Allah'ın haram ettiği işleri insanlar yapar, ben -hâşâ- faiz yemem adam öldürmem yalan söylemem nankörlük yapmam; rüşvet almam ama insanlar bütün kötülük yapana benim adımı verirler yani bu kadar sadakatim iyiliğim karşılığı bu mu olmalı Adam oğluna kızına kızınca köpek gibisin der, 'Hele şu köpeğe bak', 'Ne olacak it gibi sürünüyor' der. Ah kurt kardeş derdim çoktur sana içimi döküp biraz rahatlayayım, dedim..."

Kurt dertli köpeğe acı acı gülümser "Kabahat senin. Sen asaletini terk edip nefs-i emmarenin peşine gittin böyle oldun. Bak biz kurtlar onları tenhada bulsak, koyun davar sürülerine girer hayvanlarını telef ederiz. Tavuklarını kazlarını hindilerin alır parçalar yeriz. İnsanların korkulu rüyaları oluruz. İnsana envaiçeşit zarar veririz. Buna karşılık bize bakış açılarına bir bakar mısın

İnsanlar, cesur kahraman kişilere bizim adımızı verirler. Bu bizim için şereftir. Soyisimlerine kimliklerine yazar ceplerinde isimlerimiz gururla taşırlar.

Yani biz insana zarar verdikçe insanoğlu bizi methüsena eder. Niye Çünkü biz kurtlar nefsimizin peşine gitmedik bir parça ekmek verenin kulu köpeği olmadık. Asil kaldık dik durduk. Aç kaldıysak da kimseye minnet etmedik, senin gibi kuyruk sallamadık."

Ne derler: "Kurda boynun neden kalın demişler kendi işimi kendim görürüm ondan, demiş."

Orhan Yavuz Ejder/Akhisar-Manisa

ŞİİR

Meşhur delilik

Yarışmadım bu çağın o arsız telaşıyla.

Bir seraba kanıp önümden koşanlar,

Hep manasız ölümlerle rastlaştılar.

Elinde ilaçlarla gezenlere rağmen hayat,

Hep öksürttü içimdeki yalnızlığı.

Yaşamak telaşıyla hasta sandım hayallerimi.

Karanlığı çekmecelere katlayıp

Kaldıran uykusuzluğum,

Aynaya her baktığımda bana giderek

Yabancılaşan o adamın boş bakışları,

Gurbette çıkmış, dalmış gözlerim...

Ben hasreti bilirim.