Seni karşılamak için çok şey yazıp çizdim.
Ama hiçbiri içime sinmedi.
Öyleyse içimden geldiği gibi yazıyorum şimdi,
Hoş geldin.
Seninle biraz daha büyüyecek,
Daha çok kendim olacak,
Daha çok kendimle hemhâl olacağım.
Olur olmaz şeylere hemen kızmayacağım,
Hayatın akışında yavaşlamayı öğreneceğim,
Kalbimdeki sebepsiz kuruntuları, gamı, kederi bir torbaya doldurup eski yaşın eline tutuşturacağım.
Aceleciliği de boynuna atkı yapıp kapıdan onu uğurlayacağım.
Usulca kapıyı kapattıktan sonra senin yanına koşacağım.
Elindeki bavulda neler getirdin,
Merakla onu açmana eşlik edeceğim.
Heyecanla bavul açılırken, içinden umut, hüzün, heyecan, keder hepsi birden havaya uçuşuyor.
Oradan gökyüzüne, bulutların arasına karışıyor.
Yüzüme şaşkınca bakıyorsun.
Ben seni teselli ediyorum,
"Merak etme, onlar yolu biliyor. Hangisine seslensem gelip kalbimde çörekleniyor."
Seninle beraber biraz hüzün, biraz umuda sesleniyoruz.
Biliyoruz ki, her şey zıddı ile kaimdir şu dünyada.
Biliyoruz yaş aldıkça insan "yasları" çoğalsa da,
Kalbindeki umut tohumunu yeniden ekip,
Hoş geldin der her yeni gelen yaşına...
Hoş geldin...
22 Kasım...
Amine Kübra Salar
ŞİİR
Sorma
Ey doğum sancısı suretinde çıkıp gelen hüzün,
Sorma bana ömrümü.
Anne karnında ölen bir bebek kadardır ömrüm.
Hiçbir sesi işitememiş karanlığım.
Hiçbir yüze dokunamamış yalnızlığım.
Ve hiç var olamamış gözlerde varlığım.
Ey doğum sancısı suretinde çıkıp gelen hüzün,
Sorma bana yurdumu.
Mülteci bir babanın yüreği kadardır yurdum.
Hiçbir ovaya ulaşamamış sınırlarım.
Hiçbir bahara kavuşamamış yarınlarım.
Ve hiç var olamamış yollarda adımlarım.
Ey doğum sancısı suretinde çıkıp gelen hüzün,
Sorma bana adımı.
Yorgun bir hamalın avuçları gibidir adım.
Hiçbir harfi yazamamış çatlaklarım.
Hiçbir rahata dokunamamış nasırlarım.

2