Her seven sevgilisinden ayrılır bir gün, hakiki sevgili her dem bakidir. İnsan sevgisi limitli ve sınırlı menfaate dayanır. En çok sevdiğin bile üç beş sefer menfaatine ters düşen bir davranışta bulun, hemen seni reddeder bir daha samimi olarak seni sevmez. Bir kız bir erkek birbirine deliler gibi âşık olsa o gençlerin o fiziki güzellik çirkinliğe dönse o deliler gibi âşık olan kişiler nefretle uzaklaşırlar o fiziki aşk söner gider...

İnsanı dünyada en çok seven hanımı evlatları anne babasıdır, onların sevgisi şefkat ve merhameti de sınırlıdır. Birbirimizi sevmeli saygılı davranmalı sevgi saygıda kusur etmemeli. Kâfir, Müslüman hiç kimsenin kalbini kırmamalı. Gönül hatır kırmakta insanları rencide edici durumlardan zinhar kaçınmalı.

Sevgiye gelince herkesin sevgisinin bir ölçüsü limiti var, o ölçüyü aştığın an sevgi yerini sevgisizliğe nefrete bırakır. Güzel kızlara yakışıklı delikanlılara birçok şiirler şarkılar türküler hikâyeler romanlar yazılır söylenilir, sevgilinin fidan boyuna kalem kaşına ela gözüne mercan dişlerine sırma saçlarına alım çalımına methiyeler düzülür gider, bu methiyeler aşkla şevkle söylenilir durulur. Gençlik mal mülk elden çıkıca acaba kaç sevgili insanın yanında kalır.

Herkesin sevgisi limitlidir, ancak Cenab-ı Allah'ın kullarına karşı sevgisi sonsuz ve sınırsızdır. Ona ibadet edenin de asi olanın da rızkını bu dünyada verir, Settârü'l-uyubtur, ayıpları gizleyendir... Kimsenin günahını yüzüne vurmaz.

O yaprak döken kara kuru ağaç eğer bilse biraz sabırdan sonra bahar gelecek daha fazla dal budak yaprak çiçek meyvelerle donanacak, o çıplak kuru yok oluşuna hiç üzülür müydü

Ey insan, ölüp dirilip otuz üç yaşına cennet-i âlâda ebedî genç ve güzel bir hayatı, Rabbin sana vadetmiş! Gel insanların vefasızlığına kulak asama sınırlı olan sevgilere çok takılıp kalma...

Orhan Yavuz Ejder/Akhisar-Manisa

ŞİİR

Tut kal

Bir ramazan tuttu beni.

Irak eyledi kemlikten,

Onda buldum hanümanı,

Sıyrılıp cümle kimlikten.

Lal oldu anda dillerim,

Kapandı günah yollarım,

Artık Hakka adımlarım,

Ümitvarım adamlıktan.

Huzur düştü her haneye

İnşirah doldu sineye,

Hem bereket ağa, beye,

Çayımız aynı demlikten.