Hadîs uydurmaktan imtinâ etmiyen bir sahte Müslüman
"Dörtlü Arkadaş Grupu"nun ikiyüzlü zihniyetine iyice nüfûz etmek için gâyet şâyân-ı dikkat̃ bir misâl̃e, Erden'in İsmet İnönü isimli kitabında tesâdüf ediyoruz.
Erden, Atatürk isimli kitabında (İstanbul: Burhanettin Erenler Matbaası, 1952, 144 s. + 14 resimli sayfa) ve yukarıda bahis mevzûu ettiğimiz "Mustafa Kemal Atatürk" başlıklı makâlesinde (Belleten, cild XX, sayı: 80, Ekim 1956, ss. 539-548), bir taraftan Müslüman olduğu intibâı bırakmıya husûsî bir gayret sarfeder, bu cümleden olarak Atatürk kitabının ilk Faslında "Peygamberimiz buyurmuştur ki" diyerek üç Hadîs nakleder, dîğer taraftan, tipik bir Münâfık tavrıyle, Kemâlperestliği İsl̃âmla cem'etmiye, daha doğrusu İsl̃âmı Kemalizme payanda yapmıya çalışır, Mustafa Kemâl'i ilâhlaştırır, Hasan Cemil Çambel'den naklettiği tâbirle ona "Türk Jüpiter'i" der (Atatürk, 1952: 131), onun, "millî tarihte granit bir şâhika gibi yükseldiğini" iddiâ eder, onlarca ecnebîden bitmez tükenmez sözler naklederek okura bu hissi telk̆în eder, bütün İnk̆il̃âblarını, ebediyen yaşatılacak, aslâ tâvîz kabûl̃ etmez fevkal̃beşer hamleler, hattâ daha da ileri giderek "eline, Tanrı'nın emânet ettiği ödevler" gibi takdîm eder (Atatürk, 1952: 108) ve kitabını, Kemalizme sarsılmaz îmânını bir kerre daha ik̆râr ederek bitirir:
"Atatürk'ün izinde ve çığırında yürüyoruz. Bin yıl sonra, torunlarımızın torunları da onun yolunda yürüyeceklerdir." (Atatürk 1952: 139)
Bu seciye yapısıyle, aynı şahsın, bir vesîleyle, bir ânda bir Hadîs uydurmasına şaşılır mı
"Avgusta Viktorya kasrında gene bir akşam yemeği. Hizmet eri, acele yemek getirirken, güzel cilâlanmış parke döşemede ayağı kaydı. Elindeki tabak yere düştü; kırıldı. Yemekler döküldü.
"[Bahriye Nâzırı Midillili] Cemal Paşa biraz kızdı. Ben, sâkin ve ağır bir edâ ile:
'- Hizmetçileriniz çanaklarınızı, çömleklerinizi kırdıkları vakit sakın kızmayınız ve onlara darılmayınız. Çünkü nasıl sizin enfâs-i ma'dudeniz varsa çanakların, çömleklerin enfâs-i ma'dudeleri vardır. Bu, Hadîs-i şeriftir.' dedim.
"Cemal Paşa dinledi ve birkaç saniye sonra:
'- Fuad Bey! Bunu sen uydurdun' dedi.
"Ben, ihtiyarsız, güldüm ve:
'- Peygamberimizin hadisini, bendenizin sözü sanmaları bendenize karşı büyük teveccühtür. Arz-ı şükran ederim.' dedim.
"Yere dökülen yemekler ve kırılan tabak parçaları toplanmış ve başka yemek getirilmişti. Cemal Paşanın hiddeti de geçmişti." (Erden, İsmet İnönü 1952: 117-118)
"Mütevâtir" oldukları için sahîhliklerinde şüphe olmıyan ender Hadîslerden biri (ki altmış civârında Sahâbî tarafından rivâyet edilmiştir), meâlen şöyledir:
"Benim ağzımdan Hadîs uyduran, Cehennemdeki yerine hazırlansın!"
İsmet İnönü kitabında, Erden'in bir başka Münâfıklık tezâhürü
Erden, aynı kitabında, bu pervâsızca Hadîs uydurma vak'asını naklettiği pasajın hemen üstündeki paragrafta, nüktedân bir tavırla, bu def'a Falih Rıfkı Atay'ın Zeytindağı isimli kitabından bir fıkra naklederek, Münâfıklığını bu sûretle de izhâr ediyor.
Evvelâ belirtmek îcâb eder ki Falih Rıfkı (ömrünce kalemini Bâtıla hizmet uğrunda kullanmış ve -arkadaşı Bedii Faik'le berâber- Siyonist L̃obisinin pek nüfûzlu bir elemanı olmuş bu Farmason muharrir), Midillili Cemâl Paşa Şam'da bir imparator edâsıyle hüküm sürerken, onun (fiilen) Kalem-i Mahsûs Müdürlüğünü yapmakta, hem onun, hem de Ali Fuad Erden'in nezdinde pek îtibârlı bir mevk̆ii hâiz bulunmaktaydı. Sonradan "Millî Şeflik" devrinde de müşâhede edileceği vechiyle, İsmet İnönü dahi, daha o zamândan ona büyük değer vermektedir. Erden, Şam'da Cemâl̃ Paşa'yı ziyâret eden arkadaşı Mustafa İsmet'i Falih Rıfkı'yle tanıştırmasından bahsederken, bu husûslara da işâret ediyor:
"Şam'da Falih Rıfkı Efendiyi İsmet Beye: '- Ordu Erkân-ı Harbiyesinin kıymetli gençlerinden' diye takdim etmiştim.
"İsmet Bey Falih Rıfkının [Hüseyin Cahit Yalçın'ın gazetesi] Tanin'deki yazılarını pek beğenirmiş; fakat onunla ilk defa tanışıyordu.
"Falih Rıfkı hakikaten değerliydi. Çok çalışıyordu. Güzel yazıyordu.
"Cemal Paşa, Sadrazamdan yahut Dahiliye Nazırından gelen bâzı mahrem evrakı, benden gizli olarak, 'Falih Rıfkı Beyefendiye sual' işaretiyle doğrudan doğruya ona havale ederdi. Fakat o, bu kâğıtları, önce bana getirir, benim fikrimi alırdı. Cemal Paşanın ona büyük teveccühü ve güveni vardı. Ve o, yirmi yaşında yedek teğmen, Ordu Kumandanı, Bahriye Nazırı, Suriye'nin fîlî Vali-i Umumisi ve diktatörü Cemal Paşanın bu teveccüh ve itimadını hiç kötüye kullanmadı. Asla şımarmadı. Vazifesini, sonuna kadar, namusla, vicdanla ifa etti..." (Erden, İsmet İnönü 1952: 102)
İşte, Erden, bu "kıymetli" muharririn Zeytindağı kitabından, g̃ûyâ l̃atîfe sadedinde, Şeyh Es'âd Şukayr'la al̃âkalı bir fıkra naklediyor. Îzâhatına nazaran, kendisinin de hayrânlığını kazanmış olan Şeyh Efendi, Cemâl̃ Paşa nezdinde gözde bir şahsıyettir:
"Kudüste Avguta Viktorya kasrı yani Dördüncü Ordu Karargâhı. Muhteşem yemek salonu. Akşam yemeği. Cemal Paşa'nın sofrasında mahdut zevat var. Şeyh Es'at Şukayr Efendi bu sayılı zevat arasındadır. Sina cephesine gitmekte olan İsmet Bey şeref misafiri olarak Ordu Kumandanının karşısında idi.
"Şeyh Es'at Şukayr Efendi Osmanlı Meb'usan Meclisinde Akkâ meb'usiydi. Gayet zekiydi; mükemmel hatipti. Güzel konuşur, güzel tasvir eder, güzel hikâye ederdi. İslâm tarihine de vukufu vardı. Onun hikâye ve tasvirlerini lezzet ve iştiha ile dinlerdim. Gayri resmî ünvanı Ordu Müftüsü idi. Cemal Paşanın musahibi ve arapça kâtip ve tercümanıydı."
Muhtemelen kendileri gibi Mason olan bu şahıs hakkındaki fıkraya gelince:

3