SDG'nin Halep'te oluşturmaya çalıştığı kurtarılmış bölge imtiyazları son derece ilkel ve dünyanın hiçbir yerinde geçerliliği olmayan iktidar alanları. Bunu Kürtlerin bir hakkı olarak görüyor olması aslında her şeyden önce Kürtlere hakaret. Bunun Kürtlere sağlayacağı hiçbir avantaj olmayacağı gibi Kürtleri bir şehir içinde iki mahalleye hapsederek bütün şehrin nimetlerinden faydalanmaktan da menetmiş oluyordu. Burada kazanan sadece bu hapishanenin, bu kurtarılmış bölgenin gardiyanları, SDG militanları oluyordu. Bu tarz bir yapılanmanın ne kadar faşizan bir baskı kurabileceğinin tarihte sayısız örnekleri vardır. Halep şehri içinde merkezi devletten bağımsız bir silahlı örgütün keyfi varlığının tanınmasını talep ediyordu SDG.

Oldu olacak, Halep'teki Türkmen bölgeler de, Hıristiyan bölgeler de her biri etkili oldukları yerde kendi özerkliklerini ilan etsin böylece bırakın ülkeyi her şehir kendi içinde on parçaya bölünsün, bir mahalleden başka bir mahalleye geçiş bile vizeyle olsun. SDG'nin Halep'in iki mahallesinde iddia ettiği haklar her şeyden önce Kürt halkını kapatmaya ve onların üzerinde bir mikro faşizan egemenlik kurmaya yarıyordu. Merkezi hükümete meydan okuma cüretkarlığını hangi güçle alıyorduysa, bütün hikâye iki günde bitmiş oldu. İki günde burada tesis ettikleri örümcek iktidarı dağıldı gitti.

Ama gelin de başında ulusalcılık yelleri esen bizimkilere anlatın. Halep'te Suriye hükümetinin tanıdığı sürenin dolmasıyla birlikte başlattığı operasyona veryansın eden bilhassa DEM'liler ve maalesef bazı muhafazakâr Kürtler ne dediklerinin, ne istediklerinin farkındalar mı gerçekten Kürt meselesinde hiçbir zaman resmi politikaları onaylamamış ve onlara karşı her türlü eleştiriyi ve muhalefeti etmiş biri olarak ben bunda Kürtlere ait en ufak bir çıkar, bir yarar göremiyorum. Onlar ne görüyorlar, gerçekten merak ediyorum.

Türkiye eski Türkiye değil. Kürt sorununu doğuran ne şartlar ne anlayış var. AK Parti'nin Erdoğan'ın ve İslami inanç ve ilkelerinden gelen bir anlayışla konuya yaklaşımı sayesinde bugün Türkiye'de Kürt sorununu doğuran şartlardan ve baskılardan, inkardan eser yok. Kürtler eskiden de eşit vatandaşlardı ama şimdi kimlikleriyle, dilleriyle tanınan ve itibar gören eşit vatandaşlardır. Suriye'de de Kürtler yüzyıl boyunca bizdekinden çok daha kötü bir ayırımcılığa tabi tutuldular. Kürtlerin biraz itibar gördükleri tek dönem Türkiye'ye karşı önceleri Esed'in kullanışlı aparatı olarak görüldükleri son dönem. O dönemde kendilerine tanınan ve ABD'nin de desteklediği misyonun bugün hiçbir zemini kalmamış durumda. Esed ve ABD'nin Kürtler için düşündüğü şey zaten Suriye'nin sosyolojisine son derece aykırı bir konumdu.

Halep'te silahlı bir örgüte kurtarılmış bölgeler tahsis etmek ne kadar sosyolojiye ve şehir gerçeklerine aykırı ise Fırat'ın doğusunun tamamını SDG'nin silahlı kontrolüne vermek de bölgenin sosyolojisine son derece ters. Fırat'ın doğusunda (Rakka, Deyrzor, Haseke'i içeren bölgede) Kürtlerin toplam varlığı yüzde 15'i geçmez. SDG'ninse bünyesindeki silahlı unsurların yüzde 75'i Araplardan oluşuyor. Bu bölgenin halihazırda SDG'nin kontrolünde olması Kürtlerin buralarda sosyolojik olarak veya asabiyelerinin çok güçlü olmasından değil, sadece ABD tarafından İsrail'in stratejik planları gereği burada desteklenmiş ve görevlendirilmiş olmasından dolayı.

Şimdi bu görevlendirmenin gerçekleştiği ortamdan da hızla uzaklaşmış bulunuyoruz. O görevlendirme DAİŞ'le mücadele bahanesine dayanmıştı. DAİŞ'in zaten tam da bu görevlendirmeye bahane olarak bizzat ABD-İsrail ortak üretimi olduğunu artık sağır sultanlar biliyor. Dahası DAİŞ'e karşı en etkili mücadeleyi zaten başta Türkiye olmak üzere şimdiki Suriye yönetiminin başı Ahmet el-Şara yapmıştır. Bu saatten sonra DAİŞ'le mücadele edilecekse de bu mücadele yine Suriye merkezi hükümetinin kumandasıyla yapılacaktır. SDG'ye burada da bir rol kalmamıştır.

Neticede SDG'nin Fırat'ın doğusunda da silahlı gücüyle var olmasını gerektirecek hiçbir bahanesi kalmamıştır. Orada SDG olarak var olmasını gerektirecek hiçbir sosyolojik zemini de yok zaten. Yüzde 80'lik Arap nüfusu üzerinde yüzde 15'i aşmayan nüfusuyla ancak baskıcı ve kanlı bir diktatörlükle yeni bir tür Baas yönetimi kurulabilir. Buna özeniyorsa bu bir Kürt hakkı değil Kürtler adına bir haksızlık. Kürtlere yapılan haksızlığa hep birlikte karşı çıktık, hala çıkarız. Kürtlere, Türklere, Araplara veya hiçbir kavme kimse haksızlık yapamaz, yapmamalı. Ama herhangi bir kavim de diğerlerine haksızlık yapmamalı.

Suriye'de Eşrefiye ve Şeyh Maksut'un Kürtlerinin bu SDG haksızlığından kurtarılmasından sonra Suriye makamlarından gelen mesajlar son derece olumlu. Hiçbir aşırılık, zafer sarhoşluğu veya Kürtlere yönelik en ufak bir öfke, kin veya düşmanlık yok. Bilakis son derece kucaklayıcı, kardeşliğe ve birlikte yaşama ve eşit vatandaşlık ilkelerine güçlü bir davet var.

Ahmed Şara›nın Aşiretler ve Doğu Bölge Temsilcisi Cihad İsa Eş-Şeyh'in hem Kürtlere hem Arap aşiretlerine ayrı ayrı hitap eden şu çağrısı mesela:

Barış hayatı tercih etmek, Savaş ise ağır bir sorumluluktur...

Fırat'ın doğusundaki Arap aşiretlerinin şeyh ve ileri gelenlerine, Toprağın, tarihin ve kaderin ortakları olan Kürt kardeşlerimize sesleniyoruz:

Bugün sizlere ne bir düşmanlık diliyle, ne üstünlük iddiasıyla, ne de tehdit üslubuyla hitap ediyoruz. Aksine, Suriye'ye, onun evlatlarının kanına ve yıllardır acı, çatışma ve bölünmüşlükle yıpranmış gelecek nesillerine duyduğumuz samimi kaygı ve sorumluluk duygusuyla sesleniyoruz.