Tüm varlık aleminde geçerli olan temel bir kanundur "ölümlü" olmak.

Kum saatinden akan tanecikler gibi, ömür dakikaları da tükenir, biter. Geçmiş zamanın üzüntüleri, geleceğin endişesi, insanoğlunun şimdiki zamanı bilinçli olarak yaşamasını engeller.

ZAMAN TANZİMİ DERSLERİ

Gerçekten de günümüzde tüketim toplumunun o debdebeli bolluğu içinde, zamansızlık gerçek anlamı ile bir kıtlık olarak yaşanıyor.

Zamanı israf etmeden en verimli şekilde değerlendirmenin, geçmiş ve geleceğin üzüntü ve belirsizlikten kaynaklanan endişelerinden kurtulmanın yolunu arıyor insanlar...

Bu yüzden olsa gerek "Zaman yönetimi" konusu şimdilerde modern çağın üniversitelerinde ders olarak okutulan konularından biri.

Zamanı verimli kullanmanın teknik yönleri konusunda yayınlanan bir dolu kitaplar, makaleler bulunmakta. Medyada insan kaynakları ile ilgili yayınlarda zaman yönetimi sıkça işlenen konulardan biri. Geçmişten ders alıp geleceği planlamak teknik olarak öğretiliyor bu kaynaklarda.

Sahi mazinin hüzünleri, istikbalin endişeleri olmaksızın zamanı verimli kullanmanın püf noktası ne ola ki

ZAMANIN SAHİBİ

İnsanlık tarihi boyunca yaşamın kısacık dünya hayatından ibaret olduğunu düşünenler için, hayat bir an önce en iyi şekilde tüketilmesi gereken bir kavram oldu. Mademki, her şey ölümle sona eriyordu, o halde anlamı yoktu! O yüzden akıp giden zamanda "An"ı doyasıya, olabildiğince lezzet ve haz alarak, hızlı yaşamak gerekirdi! Zira her an ecel cellâdı gelebilirdi! Bu nedenle adeta "yangından mal kaçırırcasına" hazzın ve hızın tutsağı olarak yaşadılar. Tarih kitapları, müzeler, antik kalıntılar halen bu gerçeğin sayısız delilleriyle dolu.

Ölümün bir son değil yeni bir hayatın başlangıcı olduğuna iman edenlerse zamanı sermaye olarak en verimli şekilde değerlendirmenin yollarını aradılar. Mazi bir daha geri gelmezdi, istikbal de madem ki daha gelmemişti. O halde içinde bulunduğumuz anı elimizden geldiğince "Zamanın Sahibi"nin rızası dairesinde kullanmak gerekirdi.

Zamanlarına bu niyet hakim oldu: Zamanın Sahibinin razı olacağı şekilde zamanı değerlendirmek.

Bu niyetle Ona yöneldiler, gönderdiği elçilerine tabi oldular. Maziye bakıp üzülmediler, istikbali düşünüp endişelenmediler, ellerinden gelen tüm gayretle çalışıp, şevkle ümitle vazifelerini yaptılar, neticeyi Zamanın Sahibine bıraktılar. Kulun vazifesi bu idi zira.

MODERN ZAMANLARDA ÜMİTSİZ İNSANLAR

Çağımızda hüküm süren daha fazla tüketim ve başarıya odaklı yaşam tarzı insana "ben merkezli" bir hayat sunar. Bu durum insanın iç dünyasına hızı, yarışı, rekabeti, stresi, kıskançlık, hased gibi menfî duyguları taşır. Geçmişin hüznü, geleceğin korkusu insanı derin bir kaygıya gark edip insanî değerlerini tahrip eder.

SEFİH MEDENİYETİN İLAH VE İLAHELERİ

Sefih medeniyet medyayı, sinemayı, edebiyatı, reklamları hülasa tüm vasıtalarını kullanarak insanların zihninde başarılı, güçlü, zengin, adeta süper güçlerle donatılmış her biri adeta birer ilah ve ilahe olan insan modelleri sunar. Yalancı cennette, ellerinde zehirli ballar insanı yoldan çıkaran cehennem hurileri, yalancı dostlar...

Tüm yalancılar gibi ömürleri kısadır! Ne zamanki başarısızlık, musibet gelir, hepsi bir anda gözden kayboluverir. Neye uğradığını şaşıran insan da ümitsizlik ve kaygılarla dopdolu denize düşen yılan sarılır misali ayakta durmaya çalışır!

Sefih medeniyet bu sefer de "Hastasın, tedavi olmalısın!" deyip türlü hastalıklar ve ilaçlar icad eder. Çeşitli kişisel gelişim teknikleriyle kişiyi toparlamaya çalışır.

Oysa ki, insan başarıları, başarısızlıkları, sevinci, üzüntüleri, acizliği, fakirliği, ümidi, ümitsizliği, gayreti, tembelliği ile insandır!