"Talebeye tövbeden sonra ilk emredilen, kötü arkadaşları terk etmesidir!"

Muhammed bin Ahmed el-Mukrî hazretleri evliyânın büyüklerindendir. Ahmed bin Hanbel'in oğlu Abdullah'ın talebesidir. Evliyânın meşhurlarından Cüneyd-i Bağdâdî'yi görmüştür. 976 (H.366) senesinde Nişâbûr'da vefât etti.

Bu mübarek zat sohbetlerinde buyurdu ki:

"Evliyâya dil uzatan, onlara karşı edep dışı harekette bulunan ve onları inkâr eden kimse, en kötü hâl üzere ölür."

"Talebeye tövbeden sonra ilk emredilen, kötü arkadaşları terk etmesi, maksaddan uzaklaştıracak şeylerden uzak durmasıdır."

"Verâ yâni şüphelilerden kaçmak, amellerin, ibâdetlerin esâsı, temelidir."

"Bir işin başı, sonuna delildir, alâmettir."

"Dünyâ mezbelelik gibidir. Hiçbir kıymeti yoktur. Bunun içindir ki, sâdık mümin, dünyânın ne sevgisi, ne buğzu ile uğraşmaz."

"Dostlarının, arkadaşlarının hukûkunu gözetmeyen, onlarla sohbetin, berâber olmanın bereketine kavuşamaz."

"Ömrü uzadığında iyi amelinin artması, ihtiyâcı çoğaldığında cömertliğinin artması, ilmi arttıkça tevâzûunun artması, evliyânın alâmetlerindendir."

"Kul, ibâdetlerinde doğru olursa, ummadığı yerden yardımlara kavuşur."

"Mâsiyetin, günâh işlemenin sebebi gaflettir. Yâni Allahü teâlâyı unutmaktır."

"Rehberi olmayan yolunu şaşırır."

"İhtiyâcın olmadıkça, kimseden bir şey isteme."

"Fütüvvet; kızdığı kimseye karşı güzel huylu olmak, hoşlanmadığı kimseye ihsân etmek, kalbinin nefret ettiği kimse ile hüsn-i sohbette, güzel sohbette bulunmaktır."