"O arada boğazımı biri sıkıyor hissi oluştu. Sanki gözlerim ve bedenim taş kesildi..."Evliliğimizin ikinci senesiydi... Bir gece sabaha karşı saat dört civarı, tahta pencereden salona girip koridorun ışığını açıp ortalığı karıştıran; halıfleksin üzerinde spor ayakkabılarının sesini işiterek, yatak odasında tam da göz hizamdaki gardırobun camlı bölmesinden onu izlerken buldum kendimi...Eşimin bir iki defa uyurgezerliğine şahit olmuşluğum vardı da pek umursamadım "zannediyorum yine dolanıyor" dedim ama sessizce izlemeye devam ettim...Giriyor çıkıyor, odaya yatağın önünde duran sandığı açıp kapatıyor yatağın sol tarafına geçiyor ama o tarafı görmüyorum sırtım dönük çünkü..."Allah Allah" diyorum "ne arıyor acaba" "Yok yine uyurgezerlik yapıyor" diyorum ve onu korkutmadan kendimi uyanıyormuş gibi sol tarafıma dönmeye çalışıyorum.O arada boğazımı biri sıkıyor hissi oluştu. Sanki gözlerim ve bedenim taş kesildi...Aman Allah'ım eşim yanımda uyuyor. Elim onun kolunu tutuyor sadece sıkıyor ya da çimdikliyor gibiyim, kaskatı kesilmiştim.Birkaç kere kolunu sıkmaya devam ettim. O sırada koridorda dış kapının oradaki çantalarla uğraşıyor eve giren kişi... Yavaştan çözülüyor bedenim. Seslenmeye çalışıyorum eşime, "hırsız var evde!" Korkulu gözlerle birden ayağa kalkıp odanın kapısına vurarak:"Heyyy!" diye sesleniyor. Tabii, o anda o da şoka girmiş kalakalmıştı ama hemen o sırada salonun penceresinden atlayıp giderken, eşim arkasından bakakalmıştı...Havanın aydınlanma zamanıyla birlikte sokakta kaybolup gidiyor. Çok fazla değerli bir şeyimiz yoktu, canımızdan başka! Ama olanları toplamış. Baş ucumuzda bulunan telefonlarımıza varana kadar ne bulmuşsa almış. Kumaştan yapılmış pullu kelebek desenli çantamı bile...Ne derler bilirsiniz sabaha karşı nasıl bir uyku hâlidir ki bu, en derin en yorgun zamanda... Hırsız uyumaz çünkü fırsatı o zaman bulur. Tedbir önce gelir... Hiç aklımıza gelmemişti, penceremize demir taktırmak. Şükürler olsun ki Allahü teâlâ korumuş, canımıza kastetmemiş. Rabbim bir daha yaşatmasın. Âmin...