"Gençken bedeni kredi kartı gibi kullanmışız sanki. 'Bir şey olmaz' diye diye harcamışız..."

Kırk bir yaş civarında insanın eline hayatı kullanma kılavuzu verilmiyor. Bazı şeyleri hâlâ deneye yanıla öğreniyoruz. Yalnız, eskiden uzun uzun tartıştığımız meselelerin bir kısmına artık "peki, öyle olsun" diyebiliyoruz. Her zaman gönül rahatlığıyla değil tabii.

Hayatı bir yolculuk sayarsak, bebeklikten bugüne aynı koltukta oturmadık. Çocukluğun cama yapışan merakı, gençliğin bir an önce varmak isteyen sabırsızlığı... Yol boyunca yanımıza oturanlar oldu, bazı duraklarda inenler. Kimilerinin ardından uzun uzun baktık. Kimileri inmesin diye elimizden geleni yaptık.

Bir yandan da hayatı anlamaya çalıştık. Biraz çiğdik, pişecektik. Bazen yaşadıklarımızdan ders çıkardık. Bazen çıkaracağımız ders işimize gelmedi. Konuyu anladık aslında ama uygulama kısmını pek sevmedik. Hayat da "bunu biliyorsun artık" deyip geçmedi. Aynı konuyu başka kişilerle yeniden önümüze getirdi.

Eskiden bir meseleyi yeterince açıklarsam anlaşılacağımı düşünürdüm. Doğru kelimeleri bulursam, sesimi biraz yumuşatırsam, bir de şu tarafından anlatırsam... Karşı tarafın zihnindeki beni düzeltebilirim sanırdım.

Meğer başkasının zihnindeki kendimi düzeltmek için ne çok mesai yapmışım. Üstelik orada çalışma iznim bile yokmuş.

Zamanla insan anlıyor:

Gençken bedeni kredi kartı gibi kullanmışız sanki. Uykudan çekmişiz, dinlenmeden çekmişiz, "bir şey olmaz" diye diye harcamışız. O zaman ekstre gelmeyince hepsini hediye sandık galiba. Şimdi hesap özeti elimize ulaşınca kalem kalem inceliyoruz: "Ben bunları ne zaman yaptım"