"Ben de sütten çıkmış ak kaşık değilim, kim bilir ben nerelerde ne hatalar yaptım..."

Öyle en ufak bir anlaşmazlıkta yuva yıkmaya ayrılmaya kalkışanları okuyor izliyorum duyuyorum da aslında evliliklerin kalıcı olabilmesi için çok ciddi anlamda sabır gerektiğini dile getiriyorum... Nice sıkıntılar nice zorluklar geçiyor... Benim sıkıntılarım da şükür geçti gitti... Kızım büyüyüp güzelleşti, evlenip yuvadan uçtu. Büyük oğlum evlendi ki Rabbim bu evlilikten bir kız evlat verdi... Küçük oğlum evlenmedi. Her şeye rağmen aile dirliğimiz çok şükür bozulmadı... Çocuklarım birbirine çok şükür sevgi ve muhabbet ile bağlı...

Yıllar sonra görme yeteneğimi ve göz nurumu kaybetti. Ameliyat olmamı söylediklerinde artık hiçbir şey görmek istemediğimi söylesem de bakmak zorunda olduğum bir torunum vardı. Ayrıca ibadetlerimde zorlanıyordum. "Bu yaşa gelmişim daha ne kadar yaşarım ki" diye düşünüyordum. Ama ameliyata peki dedik.

Ve bir film şeridi gibi geçen hayatımı düşünürken yine cama vuran taneler beni kendime getirdi...

Yine bir ilkbahar sabahında yine nisan yağmurları cama vurup sanki "seninle beraber ağlıyoruz ama artık hüzün değil huzur gözyaşları akıtalım" diyorlardı.

Yerimden kalktım, pencereyi açtım mis gibi havayı ciğerlerime doldururken Rabbime şükrettim.

"Allah'ım benim kimseye kinim yok her zulmü unuttum. Biliyorum ki bunları yaşamam mukadderatmış. Sen bana sabır ihsan ettin, bunun karşılığında çok büyük nimetler ihsan ettin. Bundan sonra kalan ömrümde sadece şükredeceğim, ibadetlerimi geceli gündüzlü yapmaya çalışıp sevdiklerime dualar edeceğim inşallah..."