"Çok sevdiğim bir cerrah arkadaşımla karşılaştım ve bunların hepsini ona da anlattım."

Hatırama bugün de devam ediyorum... Sonunda ameliyathaneden çıkardılar ve (adına onlar ne der bilmiyorum ama) ameliyathane girişindeki bekleme, dinlenme, izleme odasına aldılar. Monitörlere bağlı olarak burada da bir müddet beklettiler. Burada diğer kabinlerde ameliyattan çıkmış birçok hastanın da perdeli kabinler arasında olduğunu görüyorsun. Benim ameliyat olduğum gün çok değişik hastalıklardan 70 ameliyat olduğunu duydum. Kuzu kuzu yatarken salondan geçen bir doktor bana baktı ve "Aaaa ben sizi tanıyorum. Nasılsınız, kendinizi nasıl hissediyorsunuz" dedi. Bu ameliyat sürecinde tanıştığım dört doktorun ikincisi idi. Ben de kendisine "teşekkür ediyorum gayet iyiyim, ben de sizi maskeli olsanız da tanıdım. Siz benim ameliyat raporumu onaylayan doktor hanımsınız. O gün sadece bana değil gelen herkese çok iyi davranan pozitif bir insan olduğunuzu gördüm. İşinizi severek yapıyorsunuz, Rabbim sizden razı olsun" dedim. Sevindi ve o da bana teşekkür etti. O gün herkes vazifesini yapmıştı, ama o vazifesinin ötesinde gönül almış, insanlık yapmıştı. İnsanın ameliyata girerken ve özellikle çıkışta garip olduğu ve çok yoğun duygular yaşadığı bu müşahede safhasında bir sıcak ilgi, bir samimi yaklaşım müthiş moral oluyor. Bunu bizzat yaşadım...

Ameliyattan günler sonra nasıl oldunuz diye soran aile hekimime bu yaşadıklarımı anlattım. Bir hâl hatır sormanın bile hasta psikolojisine ne kadar iyi geldiğini, görevini yapmanın ötesinde gönül almanın duaya vesile olduğunu söyledim. "Çok doğru söylüyorsunuz, benim kardeşim de anestezi doktoru, anlattıklarınızı ona da anlatacağım" dedi...