"Rahmetli babam saygı, sevgi ve korku karışımı bir otorite ile evimizin de komutanı idi"

Memleketimizde son zamanlarda yaşanan acı olaylar üzerine bütün gözler yine gençlerin eğitiminde aile, okul ve çevrenin etkisine çevrildi. Bu gidişat iyi değil, acil tedbir alınmalı, yapılan yanlışlar düzeltilmeli, millî ve manevi değerlerimiz tanıtılmalı, dinî ve ahlaki eğitim verilmeli diye çağrılar yapıldı. İşin uzmanları, eğitimciler, idareciler belli ki bu toplumsal talep ve artık feryada dönen çağrılara bigâne kalmayacaklar. Bütün bunlar yaşanırken bugün sosyal hayatımızda çoğunlukla karşılaştığımız çocuk terbiye ve eğitimi ile kendi geçmişimde yaşadıklarımı karşılaştırma ihtiyacı hissettim.

Çocukluğum film şeridi gibi gözümün önünden geçti. Ben eğitimci değilim, anne ve babam da değildi ama bugün eğitimcilerin, pedagogların tekliflerine bakınca bilimsel kavram ve kuralları bilmeden de birçok değerler eğitimini aileden öğrenip yaşadığımızı fark ettim.

Rahmetli babam saygı, sevgi ve korku karışımı bir otorite ile evimizin âdeta komutanı idi. Komutan kelimesini mutlak itaati ve disiplini vurgulamak için bilerek söyledim. Onun mesleğinin askerlik olması da bizim küçük yaşlardan itibaren konulan aile, toplum ve ilahi kurallara bağlı yetişmemizde büyük etkisi olmuştu.

15 yaşında askerî liseye gittiğimde askerî disiplinde çoğu arkadaşım zorlanırken ben hiç zorlanmadım, biz zaten buna alışkın yetişmiştik ve hatta öyle içselleştirmiştik ki, kuralsız yaşamayı düşünemez olmuştuk. Babamın bizim üzerimizdeki sınırları çizen ve kontrol eden rolü bu şekilde iken bizim asıl eğitmenimiz annemizdi.