Kahveye girdiğimde Süleyman Hocamı gazete okurken gördüm. Varıp elini öptüm.

1985 yılının on ikinci ayında Bursa Alaçam köyünden, Bursa merkez Konaklı köyüne tayin olmuştum. Üç günlük mehil müddetini kullanırken rahmetli annem safra kesesi ameliyatı için Bursa'ya geldi. Ameliyattan önce tahlilleri yaptırırken Tahtakale semtinde Süleyman Çelebi Lisesi ve ilkokulun bulunduğu mahallede bir akrabamızda kaldık. Hastaneye yatışa giderken annem bana:

"Oğlum şu karşıdan gelen yaşlı adam benim ilkokul öğretmenim Süleyman Bey" dedi ve karşı karşıya gelince de onun elini öptü. Annem o zaman kırk bir yaşında idi. Süleyman Hoca annemi tanıdı. Hatta numarasını dahi söyledi. Çok güzel bir tesadüf olmuştu. Annem beni de tanıştırdı ve Süleyman Hoca bana:

"Bak artık benim torunum sayılırsın. Anneni babanı, dayılarından ikisini ben okuttum. Boş vaktin olursa ben Merkez Kahvesine çıkıyorum. Oturup iki kelam sohbet ederiz" dedi.

Annem ameliyat oldu, iyileşti. Ben de ev tutup aynı mahalleye taşındım. Süleyman Hoca'yı bizim Büyükhan'da 1940'tan 1945 doğumlu olanlara kadar çoğu tanıyor. Çünkü oraya bekâr olarak gelmiş ve o zaman orada hâkim olan birinin Nimet adındaki bir öğretmen kızıyla evlenmişler. Hocanın âdeta ikinci memleketi olmuş burası...

Aradan üç ay geçmişti. Merkez Kahvesinde bir akrabamla buluşacaktım. Kahveye girdiğimde Süleyman Hocamı gazete okurken gördüm. Elini öptüm. Bana:

"Sen Habiye'nin oğlusun değil mi tanıdım" dedi. Ben de:

"Evet hocam, unutmamışsın" dedim.

Çayları söyledik, bu arada benim akrabam da geldi. Meğer onlar da tanışıyorlarmış. Konuşmaya başladık. Bana: