İletişime açık olmak her zaman çok ama çok önemli. Farklı görüşlere ve düşüncelere hayat içerisinde tolerans gösterebilmeliyiz; uzlaşı, iletişimin tam merkezinde yer alır.

Ancak fazla olumlu olmak, her şeye pozitif ve iyimser bakmak bazen dezavantajlar da barındırır. İyi olmak çoğu zaman bir erdem gibi görünse de aslında her durumda sağlıklı bir iletişim biçimi değildir; çoğu zaman sınır koyamamanın bir yansımasıdır.

Bazen sınırlar koyabilmeli, "hayır" diyebilmeliyiz. İletişimde insanın kendi önceliklerini sürekli öteleyip başkaları için fazlasıyla fedakâr olması, aslında kendisine yaptığı en büyük kötülüklerden biridir. Psikolojik olarak reddedilme korkusu, düşük benlik değeri ve çatışmadan uzak kalma telaşı, insanı içten içe tüketen bir yolculuğa sürükler. Kısa vadede birey kendisini güvende ya da uyumlu hissedebilir; ancak ilerleyen zamanlarda farklı sorunlar ortaya çıkabilir.

Uzlaşı her ne kadar olumlu görünse de bu davranış biçimi, içsel birikimlere, ani öfke patlamalarına ve kişinin aslında ne istediğini unutmasına, yani bir kimlik erozyonuna neden olabilir. Sınır koyamayan bireyler çoğu zaman daha az değer görür; içten içe biriken alınganlık ve kırılganlıklar ise zamanla yalnızlaşmayı beraberinde getirir.