Burada klasik bir kıyas kültüründen bahsetmiyorum. Biraz daha derine inelim. Çevremize baktığımızda, hangi arkadaşımız bir terfi olsa, ödül kazansa, bir başarı elde etse hemen onu eleştiriyoruz. "Çok şanslıydı, sadece." diyoruz. İnsanların hayata dair mücadelelerini, gayretlerini görmezden geliyor.

Hayata dair ne kadar küskünüz. Hep eleştiri ve linç odaklıyız. Bırakın insanların başarılarını takdir edin, onları örnek alın. Birilerinin güzel mücadelesini alkışlayabilir. Bu çok güzel.

Başkalarının başarılı olması sizin özbelleğinizden bir şey kaybettirmez. Sizin hikayeniz farklı. Siz de kendinizi geliştirmeye odaklı olun, gelişime açık olun, iletişim aracı olun. Bu kavgayı yapmak yerine kendinize odaklanın. Dedikodu kültürünü bırakın. Birbirimizi aşağı çekmek yerine birbirimizi motive eden ve destekleyen olmalıyız. Bunu iş yaşantısında, sosyal yaşantıda, siyasette çok fazla görüyoruz. Bu kadar entrika hepimizi yoruyor.

Başkalarının başarılı olması bizim benliğimizi tehdit etmemeli. "Ben yeterince başarılı değilim." düşüncesi ortaya çıkmamalı. Onun gösterdiği gayreti gözlemleyebilmeliyim. Kıskançlık yerine imrenmeliyim, takdir edebilmeliyim ve iletişim açık olmalıyım. "Acaba bunu başaranlar nasıl başardı, hangi metotları uyguladı, neler yaptığı doğru" Sosyal örneklerle alıp hayatımıza kurgulayabilmeliyiz.