Artık yeşili görmek istiyorum
COP31 iklim zirvesi yarın sona ererken ortaya çıkan çıktıları medyada bol bol okuyacağız. 9 Kasım'da başlayıp 20 Kasım tarihinde yani yarın sona erecek olan COP31 Antalya'da büyük ses getirdi. Sadece Türkiye'de değil, dünya çapında da. Bana göre COP31'in Türkiye açısından en önemli çıktısı diplomatik başarısına yeni bir puan eklenmiş olmasıdır. Uzun uzun o konulara girmeyeceğim. Çünkü bu yazı COP31 yazısı olmayacak.
Başlığa dikkat
Yukarıdaki başlık Filistinli bir gencin bombalanan Gazze'den geriye kalan bej rengi topraklar arasından yaptığı bir çekimle ilgili. Artık beyaz çadırlar görmek istemiyorum. Yeşili görmek istiyorum diyor bu genç ve Türkiye'nin yeşilini özlediğini anlatan Türkçe sözlerinde şehirlerimizin adını geçiriyor. COP31 gölgesinde, dünyanın ortasında 3 seneyi aşkındır her türlü soykırım işleniyor. Bunların en başında da ekokırım geliyor. Atılan tonlarca bomba, yıkılan evlerin moloz yığınları, kirlenen su kaynakları, topraklar, sökülen zeytin ağaçları ve kirletilen gökyüzü insanların çektiği acıların yanında ne ki diyebiliriz
naturalists_for_palestine
Böyle bir sosyal medya hesabı var. Bu hesabın aktivisti, İngiltere'de doğal yaşam iklim konuşulan bir toplantıda soru sormak için söz alıyor. Doğa ve iklim adına konuşulduğunda eksik gördüğüm bir şey var diyor, aktivist. Soruyor karşısında oturan kelli felli adamlara; "Doğa sektörünün Filistin adına, Sudan adına, Batı Papua adına buradaki insani sorunlar adına da konuşulması gerekmez mi" Moderatör konuşmacıya sözü vermeden önce şöyle bir giriş yapıyor;" Sean bu sorunlar son yıllarda çevre konusu etrafında bayağı köpürüyor (!)". Cevap geliyor dikkat;" Filistin gibi tartışmalı bu konular ya da her neyse çevre örgütlerinin liderleri, kendilerini bu konuya dahil etme konusunda yeterince uzman hissederler mi bilmiyorum".
Evet bu konuların içsel konularla da ilgili olduğunu görüyoruz bu geniş perspektifin için teşekkür ederiz diyorlar soruyu soran aktiviste.
Diğer insani haklar olunca ama uzmanlık konuşuyor
LGBT veya benzer başka konular olduğunda çevreciler olarak konulardan yeterince haberdar olabiliyor ve kendinizi yeterince uzman hissedip konuşabiliyorsunuz ama. Çevre meselesini LGBT olunca birleştirebiliyorsunuz. Bu çifte standart bilinen bir şey artık. 7 Ekim sonra apaçık ortaya çıktı gizlenemiyor. Bundan dolayı da batı açıkça kendi içinden geldiği bu yüzsüzlüğü görüyor ve kuvvetli bir şekilde saf değiştiriyor. Filistin'de insani bir şey bırakmayan soykırımcılar ekolojiyi de dibinde kadar tahrip edip topyekûn bir sakat ırk anlayışı inşa etmeye çalışıyorlar. Tam da burada soruyoruz: Filistinlileri yeşile hasret bırakan bu sakat anlayışı çevreciler olsun doktorlar olsun ya da öğretmenler, akademisyenler kim olursa olsun konuşmayacaksak kim konuşacak Yeşili kimler adına hak gördüğünüzü bir söyleyin de bilelim bari.
Dertleşme
İtminanı hatırla
Kalbin tamamen huzur bulması; tıpkı uçsuz bucaksız bir denize bakar gibi. Pürüzsüz ve sonsuz denizin kalpte yarattığı huzur, dinginlik gibi. O telaşsızlık ve o olağan akışın adımları gibi. Her şey gerektiği gibi olacak hissi. İşte o sakinliği bulmak ve hayatın ritmini ona göre ayarlamak. Bana şükür ne diye sorulsa, vereceğim cevap bu olur. Kâinatın da bizden istediği bu uyumlanma değil mi Kalbin ritmi nasıl atıyor; tik tak, tik tak. Eğer hızlı atarsa boğuluyor gibi oluyoruz. Sol yanımızda yanma ve acı hissediyoruz. Her şey tepetaklak oluveriyor ritim kaybolduğu zaman. Bizim ihtiyacımız; düşüncelerimizi kalbimizin ritmine hizalamak. O zaman gülümsüyor yüzümüz. Sanki bulutların üzerinde uçarak yürüyor gibi hafif ve naif oluyor insan. Tüm bu betimlemelerin vücut bulmuş haline şükür diyoruz. Sadece dil şükrettiğinde yarım kalıyoruz. Şüpheyi terk edip yaratıcıya kendimizi musalla taşındaki meyyit gibi bıraktığımızda şükretmiş oluyoruz. Buna da itminan deniyor. Çok sevdim ben bu sözcüğü. İtminana varmadan şükür olmuyor dil ne kadar zikrederse etsin. Hatırlatalım kendimize bu sözcüğü hep. O teslim oluş halini kuşanalım. Ama yine de birbirimize hatırlatalım. Çünkü insanız unuturuz.

9