Hayat, başkalarına yetişme çabasıyla geçen upuzun bir maraton gibidir. Bu koşturmaca içinde insan, o kalabalık trenin en arkasında kendine yer bulur ya da biletini unutup sadece diğer yolcuların bagajlarını taşımaya başlar. Adına ister fedakarlık deyin, ister sorumluluk bilinci; sonuç pek değişmez: İnsan, kendi hayatının başrolünden sessizce çekilip kendi filminin figüranı haline gelir.

Buna modern psikolojide ve sosyolojide "kendini ötelemek" deniyor. Aslında oldukça kibar bir intihar biçimidir bu; ruhun ve bedenin varlığını yavaş yavaş askıya almak, kendi sesini kendi kulaklarına bile duyulmayacak kadar kısmak...

Ertelenen Beden, Susturulan Ruh

Kendimizi ötelemenin ilk faturası bedene kesilir. Önce hafif bir yorgunlukla başlar her şey, sonra geçiştirilen baş ağrıları, "önemli işlerim var" denerek ertelenen doktor kontrolleri gelir. Sağlık, o an için en lüks harcama ya da en gereksiz zaman kaybı gibi görülür. Oysa beden, ihmal edildikçe sesini yükselten, duyulmadıkça isyan eden sadık bir dosttur; ta ki o sabır taşı çatlayana kadar.

Bakım kavramı da tam burada kılık değiştirir. Çoğu zaman bakım kelimesini aynanın karşısında harcanan birkaç dakikalık kozmetik bir ritüel sanırız. Halbuki gerçek bakım; ruhun tırnaklarını kesmek, zihnin havalandırılmasına izin vermek, insana "ben de buradayım" der gibi derin bir nefes almaktır. Kendine zaman ayırmak, bencillik değil; bu dünyada var olabilmenin, taşıdığımız emanete saygı duymanın ta kendisidir.

"İyi Hissetmek" Neden Bir Lüks Gibi Hissettiriyor

Toplum olarak öyle bir kültürel kodla büyüyoruz ki, sürekli bir şeyler üretmek, koşturmak ve birilerine faydalı olmak erdem sayılıyor. Dinlenmek ise adeta gizli bir suçluluk duygusuyla el ele geziyor. Koltuğa uzanıp hiçbir şey yapmadan geçen yarım saat, "tembellik" damgası yememek için hemen bahanelerle örtbas ediliyor.

İyi hissetmek, hayatın bize lütfettiği bir ödül değil; ruhun beslenmesi için zorunlu bir gıdadır. Kendi değerini başkalarının onayına, takdirine ya da yapıp ettiklerine bağlayan insan, sürekli bir onay dilenciliğine mahkum olur. Oysa asıl değer, insan kendisine "dur" demeyi bildiğinde, o bitmek bilmeyen suçluluk duygusunun yakasından düştüğünde başlar. Unutmamak gerekir ki, gerçek şifa ve sükunet ancak Allah'ın (c.c.) rahmetine sığınarak, O'nun yarattığı bu nizam içinde kendi yerimizi bulduğumuzda mümkündür. İnsan, kendi benliğini Allah'a emanet ettiğinde yalnızca kendini değil, yaratılış amacını da hatırlar.