21.yüzyılın ilk çeyreği tamamlanırken dünya siyaseti artık geri dönülmez biçimde değişiyor. Uzun yıllar boyunca Amerika Birleşik Devletleri merkezli tek kutuplu düzenin hakim olduğu uluslararası sistem, bugün çok merkezli ve kırılgan bir yapıya dönüşmüş durumda. Bu dönüşümün merkezinde ise iki büyük gelişme bulunuyor: Birincisi, Şanghay İşbirliği Örgütü (ŞİÖ) çevresinde şekillenen Avrasya ekseninin ekonomik ve siyasi yükselişi; ikincisi ise Avrupa'nın kendi içinde yaşadığı liderlik boşluğu.

Bugün Avrupa Birliği ekonomik olarak hâlâ dünyanın en büyük güçlerinden biri olsa da siyasi birlik, enerji güvenliği, savunma politikaları ve sanayi rekabeti açısından ciddi bir kırılma döneminden geçiyor. Tam da bu noktada gözler doğal olarak Almanya'ya çevriliyor. Çünkü Avrupa'da hem ekonomik kapasiteye hem sanayi altyapısına hem de diplomatik ağırlığa sahip tek ülke hâlâ Almanya'dır. Sorulması gereken soru şudur: Almanya, yeni dünya düzenine uygun yeni bir Avrupa modeli kurabilir mi

Öncelikle Şanghay İşbirliği Örgütü'nün son yıllardaki yükselişine bakmak gerekiyor. Çin ve Rusya öncülüğünde kurulan bu yapı başlangıçta güvenlik merkezli bir iş birliği platformu olarak görülüyordu. Ancak bugün tablo çok farklıdır. Çin, Hindistan, Rusya, Pakistan, İran ve Orta Asya ülkelerinin bulunduğu bu yapı artık yalnızca askeri veya diplomatik bir birlik değil; aynı zamanda devasa bir ekonomik alan oluşturmaktadır.

ŞİÖ ülkeleri dünya nüfusunun yaklaşık yüzde 40'ından fazlasını temsil ediyor. Enerji kaynakları, üretim kapasitesi, nadir element rezervleri ve lojistik koridorları açısından bakıldığında ise Batı merkezli ekonomik düzene ciddi bir alternatif oluşturuyorlar. Özellikle Çin'in Kuşak ve Yol Projesi ile Orta Asya'dan Avrupa'ya uzanan yeni ticaret ağları kurması, küresel ticaretin yönünü değiştirmeye başladı.

Avrupa burada çok kritik bir ikilemle karşı karşıya kaldı. Bir tarafta Amerika ile stratejik ortaklık ve NATO güvenliği; diğer tarafta ise Çin ve Avrasya pazarıyla ekonomik bağımlılık bulunuyor. Özellikle Almanya bu ikilemi en sert hisseden ülke konumunda.

Çünkü Alman ekonomisinin temel gücü ihracata dayanıyor. Otomotiv, makine sanayi, kimya ve ileri teknoloji üretimi açısından Avrupa'nın motoru olan Almanya, uzun yıllar ucuz Rus enerisi ve Çin pazarı sayesinde büyüdü. Ancak Rusya-Ukrayna savaşıyla birlikte bu model ciddi biçimde sarsıldı. Rus doğalgazının kesilmesi Almanya'nın enerji maliyetlerini dramatik biçimde artırdı. BASF gibi dev sanayi şirketleri üretim maliyetleri nedeniyle yatırımlarını Avrupa dışına kaydırmaya başladı. Alman otomotiv sektörü ise Çin'in elektrikli araç devrimi karşısında ilk kez ciddi rekabet baskısı hissediyor.

Bütün bunlara rağmen Almanya hâlâ Avrupa'nın en organize ekonomik gücü durumunda. 2025 verilerine göre Almanya'nın nominal GSYH'si yaklaşık 4,5 trilyon dolar seviyesinde bulunuyor. Bu rakam Fransa ve İtalya'nın toplam ekonomik ağırlığına yaklaşmaktadır. Ayrıca Avrupa Birliği bütçesinin en büyük finansörü de yine Almanya'dır. Yani Avrupa'nın ekonomik sürdürülebilirliği büyük ölçüde Berlin'in istikrarına bağlıdır.

Ancak mesele yalnızca ekonomi değil. Avrupa bugün siyasi kimlik krizine de girmiş durumda. Fransa son yıllarda Avrupa liderliği konusunda daha agresif söylemler geliştirse de ekonomik kırılganlıklar ve iç siyasi gerilimler nedeniyle tam bir liderlik ortaya koyamıyor. İngiltere ise Brexit sonrası Avrupa denkleminden kısmen ayrılmış durumda. İtalya ve İspanya ise yüksek borç yükü nedeniyle Avrupa'nın yönünü belirleyecek kapasiteden uzak görünüyor.

Bu nedenle Almanya'nın önünde tarihi bir fırsat bulunuyor. Eğer Berlin yönetimi enerji dönüşümünü başarıyla yönetebilir, savunma sanayisini güçlendirebilir ve Avrupa içinde ortak ekonomik entegrasyonu derinleştirebilirse yeni dönemin fiili lideri olabilir.

Fakat burada önemli bir zihinsel dönüşüm gerekiyor. Çünkü eski Avrupa modeli artık sürdürülebilir değil. Avrupa onlarca yıl boyunca Amerikan güvenlik şemsiyesi altında yaşadı. Savunmaya sınırlı bütçe ayırdı, enerjiyi Rusya'dan aldı, üretimi Çin'e kaydırdı ve refah devleti düzenini sürdürdü. Ancak dünya artık bu kadar konforlu değil.

Yeni dünya düzeninde enerji güvenliği, teknolojik bağımsızlık, yarı iletken üretimi, yapay zekâ, kritik madenler ve lojistik koridorlar en önemli güç unsurları haline geldi. Çin bu dönüşümü erken fark etti. Amerika ise teknoloji savaşlarıyla cevap vermeye çalışıyor. Avrupa ise iki dev güç arasında sıkışmış durumda.