Rusya, ABD ve Çin arasında tertip edilen müzâkere gerçekleşmek üzere. Müzâkere zeminin hâl-i hazırına baktığımızda dikkat edilmesi icap eden hususlar hemen görülebiliyor. Şimdi bunlara yegân yegân bakalım.
Masanın bir tarafında, içeride ağır bir seçim mağlûbiyetine mâruz kalmış bir Trump var. Trump artık, İsrâil ile ABD'nin menfaatlerinden hangisini önceleyeceği husûsunda kesin bir tercih yapmak mecbûriyetinde. ABD kamuoyu, belki de târihinde olmadığı kadar İsrâil aleyhtarı bir hissiyat kabarması yaşıyor. Son seçimlerde kamuoyunun tercihlerini şekillendiren ve Trump'a kaybettiren sâikleren en mühimi, zâten çok kötü durumda olan ABD ekonomisinin, ABD'li vergi mükelleflerinin parasıyla İsrâil'in savaşlarına kaynak aktarmasıydı. Trump iktidâra yürürken bu duruma işâret etmiş, Demokratların mesul tuttuğu sonsuz ve mânâsız savaşları bitireceğini vaad etmişti. MAGA ideali, kaynakların, gûya içeride, Amerikan halkının faydasına kullanılacağıydı. Kastettiği, en başta Rusya-Ukrayna savaşıydı. Hâlbuki o sıralarda Filistin savaşı da başlamış ve İsrâil Gazze'de soykırımın en hummalı günlerini yaşıyordu. Rusya-Ukrayna savaşı için kıyametleri koparan Trump, Filistin savaşı ile alâkalı olarak," Canım, onu da bir şekilde hâllederiz" kabilinden yuvarlak lâflar ediyordu. Biz o aralar, Trump'ın gelişinin, muhtemelen Karadeniz'deki savaşı soğutabileceğine,ama Ortadoğu'daki yangına benzin dökeceğine işâret ediyorduk.
Trump, Rusya-Ukrayna savaşını bitirmek adına bâzı cılız teşebbüslerde bulundu. Ama netice elde edemedi. Ama, en azından ABD'yi denklemden çekmeyi başardı. Hoş, burada mesûl tutulamazdı. Ne de olsa savaşı kendisi değil, Demokratlar başlatmıştı. ABD kamuoyuna dönüp, "Görüyorsunuz elimden geleni yaptım" diyerek sıyrılabilirdi. Ortadoğu'da ise süreç tam aksi istikamette seyretti. Demokratların İsrâil'e, biraz da mecbûriyetten verdiği desteğin yerini Cumhûriyetçilerin harâretli destekleri desteği aldı. Netanyahu'nun keyfine diyecek yoktu. İşi iyice azıttı. Lübnan'a ve arkasından İran'a taarruz etmeyi kafasına koymuştu. İlkini kendisi hâlledilebilirdi. Ama İran için ABD'nin doğrudan yanında yer almasına ihtiyâcı vardı. Trump'ı işte tam bu noktada teslim aldı. Doğrusu, ben bunu sâdece İsrâil'in başardığını düşünmüyorum. Askerî kompleks de, tatlı kârlar elde edeceğini düşünerek Trump'ı baskıladı. Buna da şaşırmamak gerekiyor. Çünkü Trump'a, seçimlerde en çok kaynak aktaran oligarşi de savaş baronlarıydı. Bunların akabinde yaşananları biliyoruz. Tam bir kayaya tosladılar. İran, iki merhaleli savaşta ABD ve İsrâil'in plânlarını bozdu.
İsrâil'de Netanyahu'nuni ABD'de ise Trump'ın kaybetmesinin esas âmili İran oldu. Şimdi anlaşılıyor ki, eğer Eisenkott kabineyi kurabilir, Netanyahu için hapis yolu açılırsa, İsrâil'in bir devlet siyâseti olarak benimsediği Siyonist yayılmacılık değişmese bile inkıtâya uğrayacaktır. Buna paralel olarak, Trump, Ocak ayında yeni hâliyle mesâiye başlayacak olan Kongre karşısında tam bir topal ördeğe dönecek.
Netanyahu ne yapıp edip Eisenkot'un hükûmet kurmasına mâni olması gerekiyor. Bu iki liderin aralarında anlaşıp bir Millî Birlik hükümeti kurmaları çok zor görünüyor. Eisenkott'un Filistin partilerinin desteğiyle bir hükûmet kurması da o derecede zayıf bir ihtimâl. Ya, Netanyahu Eisenkot'un, yâhıt Eisenkot Netanyahu'nun saflarından birilerini devşirerek bu işi kotaracak. Eğer bu da olmazsa seçim yenilenecek. Hâsılı bu krizler devâm ederken Netanyahu vazifesinin başında kalacak. İşte tehlikeli olan da bu. Şimdi var kuvvetiyle bastırıp ABD ile berâber İran'a yeniden savaş açmanın derdinde. Eğer bu defâ başarırsa muzaffer komutan edâsıyla yenilenecek olan seçimi kazanmayı plânlıyor.
ABD'de ise Trump çok şaşkın bir durumda. Önüne sâdece bir aydan biraz fazla bir zaman var. Ocak ayında yenilenmiş Kongre mesâisine başlayacak. Askerî kompleks ve siyonist sermâye kendisini İran'a saldırmak için sıkıştırıyor. Diğer taraftan bilişim sermâyesi içinde yer alan antisiyonist bir blok, Trump'ı bir an evvel İsrâil yanlısı siyâsetlerinden vazgeçirip Çin ve Rusya ile yumuşayarak yeni bir rejim meydana getirmesi için zorluyor. Onların tezleri, yonga teknolojisindeki mevcut üstünlüklerini kullanarak, Çin pazarına açılmak ve Çin'i ABD'ye bağımlı hâle getirmek. Eğer, baskılanan piyasa ilişkileri devâm edecek olursa, Çin'in er geç bu üstünlüğü ABD'nin elinden alacağını iddia ediyorlar. Musk ve Vance gibiler bu iddianı başını çekiyor. Yahudi sermâyesinin içinde yüzdüğü, Rubio, Hegseth diğer blok ise, Çin'e karşı çok soğuk ve kotaların devâm etmesinden yana. Son NVIDIA hâdisesi tam da bunu ortaya koyuyor. Huang ilk iddianın tarafıydı ve Yahudi sermâyesinin bir operasyonu ile harcandı. Yerine gelen hanım ise tam bir siyonist. Musk ise çıldırmış durumda. Hâsılı mesele çok derinlerdeki gerilimlere dayanıyor. Hoş, Çin devleti de yonga konusuna Musk ve Huang gibileri desteklemiyor. O da, ABD'nin piyasalarına girerek kendisini bağımlı bırakmasından rahatsız. Çinli şirketlere,NVİDİA husûsunda o da yasak getiriyor. Üçlü Zirvede kritik mesele bu.

2