Murat Bey: "Risale-i Nur okumalarında zaman planlamasını nasıl yapmalıyız"

Her Şey Bitmiş Olmayabilir

oğu zaman koşturmaca yaşıyoruz. Okumak için plânladığımız ölçüyü her gün muhafaza edebilmek, hızlı dünyamızda, akıp giden zaman tüneli içinde her zaman kolay olmayabilir. Uhdemize aldığımız maddî-manevî sorumluluklarla iç içe boğuşurken, akıp giden gün bize hakikaten kısa gelebilir. Ne zaman günün döndüğünü, batmak üzere olduğunu düşünme fırsatı bile olmadan bir de bakmışız gün bitivermiştir. Akşam yorgunlukla yemek, namaz ve istirahat derken, zamanın kaygan bir zeminde elimizden kaçtığını anladığımızda, yine de her şey bitmiş olmayabilir.

Sav köylüler Üstad hazretlerine bağ bahçe işlerinin yoğunluğundan okuyamadıklarını söyleyince, Üstadımızın: "Açın kapayın yeter!" buyurduğu söylenir.

Açıp kapayan da niyetiyle kazanıyor. "Bir sayfa olsa bile okumalıyım!" düsturunu böyle zamanlarda yürürlüğe koyabiliriz.

Suya Hasret Kalmış Gibi

Pür-dikkat okumak için, önce iyi bir motivasyon lâzım. Bunu, çölde susuzluktan dudakları çatlamış bir yolcunun, bir pınar başına ulaştığında, her şeyi bırakıp, suya kapanarak kana, kana içmesi ile izah etmek mümkündür. Yolcu soğuk suyu bütün zerratı ile istiyor. Zira günlerdir güneş bir yandan, çöl bir yandan hararetini artırmış, bir pınarın soğuk suyuna hasret kalmıştır ve bu hasreti iliklerine kadar duymuştur. Ruhen su içmeye hazırdır. Arkada kıyamet de kopsa, adamın su içme huzuruna halel getirmez.

Kitabın kapaklarını, suya hasret kalmış bir yolcunun hararetiyle açmalıyız. Bu hararet, bizim kitap okumaya hazır olduğumuzun göstergesidir. Kitap okumaya ilgi ve istekte böyle bir yeterlilik olduktan sonra, geriye bu işi fiile dökmek kalıyor. Bu durumda, haricî unsurlar ilgimizi pek kolay dağıtmazlar. Eğer okuma süresi, o anki vaktimizin müsaadesi kadar ise, plânladığımız çerçevede birkaç sayfa okumamız mümkün olur.

Verimli okumak için plânlama şarttır. Günün hangi saatlerinde kitap okumalıyız Bunu mümkünse belirlemekte yarar vardır. ünkü başka önemli işlerimiz de gündemimizi etkiler ve bunu belirlemediğimiz takdirde günlük oldu-bittilerin içinde iki satır okumak pek mümkün olmaz, gün kaynar gider. Zaten nefsimiz okumayı nedense hep feda edilesi bir davranış olarak algılamak istemektedir. Nefsimizin bu şuur altı emri, plânsızlık nedeniyle, biz farkında olmadan işlerlik kazanır.

Oysa idealimizde, mesela günde yirmi sayfa okumak varken günler kaçar, bu ideal hep hayalde kalır.