Oyuncu, şair Nihat Abi'yi (Ziyalan) düşününce birlikte yediğimiz yemekler geliyor aklıma. Balığı ne kadar sevdiği, yemek üzerine konuşmalarımız, uzayan sohbetlerimiz... Sonra yapamadığım o ziyaret. Şimdi hangi hatıraya dönsem bir yerde ona takılıyorum. Gidecektim. Gidemedim.

Nihat Ziyalan'ı kaybettik. Benim Avustralya'dan çok sevdiğim Nihat Abimi. Bu yazıyı yazarken bile adının yanına geçmiş zaman koymakta zorlanıyorum. Sidney'e döndüğümde yine görüşebilecek gibiyiz.

Türkiye onu Yeşilçam filmlerindeki kötü adam rolleriyle tanıdı. Sidney'de Türk toplumunun çok sevdiği bir büyüğümüzdü. Adana'nın sıcaklığını yanında getirmişti. İnsanı sahiplenen, yanında rahat ettiren bir yakınlığı vardı. Perdede onca kötücül rolü oynayan adamın hayatta bu kadar sevilmesi, oyunculuğunun da kendisinin de hakkını veriyor aslında.

1936'da Adana'da doğmuştu. Adana Şehir Tiyatrosu'ndan Ankara Sanat Tiyatrosu'na uzanan oyunculuk yolunu, çocukluk arkadaşı Yılmaz Güney'in teşvikiyle sinemaya çevirmişti. Yılmaz Güney'le, Tuncel Kurtiz'le dostlukları vardı. Nihat Abi'yle sohbet ederken benim filmlerden, kitaplardan
bildiğim insanların onun hayatındaki yerini dinlerdim. O döneme böyle yakından bakabilmek çok kıymetliydi.

Benim onunla hatıralarımda yemek hep var. Yemeyi severdi, yemekten konuşmayı da. Bir şef için pişirdiğini seven bir insanı sofrada görmenin ayrı bir mutluluğu vardır. Nihat Abi aldığı keyfi belli ederdi. Onunla aynı sofraya oturmak hoşuma giderdi.

Efendy'nin en önemli destekçilerindendi. Avustralya'da restoran açıp kendi mutfağınızı anlatmaya çalışırken size inanan bir büyüğünüzün olması güç veriyor. Nihat Abi'nin desteğinde o yakınlığı hep hissettim. Yaptığımız işi sahiplenmesi, bunca yıl sonra bile içimi ısıtıyor.

Yemeğin şiirini de yazmıştı

Yıllar önce yazdığı 'Efendy' şiirini yeniden okudum. 75'inci doğum gününde ailesiyle Balmain'deki restoranıma gelmişler. Fırından çıkan ekmeği, mezeleri, uzun süre pişen eti, pişmaniyenin üstündeki Maraş dondurmasını yazmış. Fenerbahçeliliğimi de unutmamış, mutfakta tattığım yemeklerin gövdeme etkisini de... Okurken gülümsetti beni. Şair gözü, şeflerin pek üstünde durmak istemediği ayrıntıyı da yakalamış.

Bir restoran hakkında zamanla pek çok yazı birikiyor. Nihat Abi'nin şiirini okurken kendi yaptığımız yemekleri, onun ailesiyle geçirdiği bir doğum gününün içinde gördüm. İnsan bunu kolay unutmuyor. Benim için Efendy'nin en güzel hatıralarından biri olarak kalacak.

1980'de Avustralya'ya yerleştikten sonra Türkçe yazmayı sürdürdü. Şiir, öykü, roman... Memleketten o kadar uzakta, kendi diliyle çalışmaya devam etmenin onu ayakta tuttuğunu anlatırdı. Sidney'de kurduğu hayatın içinde Türkçeye hep yer vardı.

Onu anlıyorum. Ben de Avustralya'da yemek pişirirken memleketle bağımı korudum. Bildiğim tatları anlatmaya, insanlara sevdirmeye çalıştım. Nihat Abi, Türkçe yazmaya devam etti. Yıllar aktı gitti; hayatımızın büyük bir kısmı dünyanın öbür ucunda geçti ama o bağ bizimle kaldı. Onun yazdıklarında Adana'nın, eski dostlarının, geride bıraktığı yılların yeri vardı. Ben de mutfakta kendimi memlekete yakın hissederdim.