Belli ki bir "Okan Buruk, Mauro İcardi zirvesi" yapılmış ve sadece ateşkes değil, kalıcı barış da sağlanmış. İcardi'nin dün akşam Ankara'da ilk on birde olacağını tahmin edebilen tek bir muhabir, duyumcuya rastlamadım. Az da olsa Victor Osimhen'in on birde olmasını bekleyenler dahi vardı. İlk on birde çıkması şaşırtan İcardi'nin yüzü, oldukça uzun bir aradan sonra maç başında bulduğu golün sevincinde gülümsüyordu. Gol pasını veren Yunus Akgün de uzun bir aradan sonra etkili futboluyla sahne aldı. Milli oyuncu farkı ikiye çıkaran golü kaydettiğinde herkes maçın bittiği kanaatindeydi. Yedi haftadır gol atamayan Gençlerbirliği, bu hasretini lider karşısında dindirerek maça geri döndü. Okan Hoca, iki farklı üstünlüğü ele geçirdiğinde İlkay Gündoğan'ı ya da Mario Lemina'yı oyuna alabilir miydi diye düşünmedim değil...

Sarı kırmızılılar vitesi beşe atmadan maçı kazanıyor gibiydi. O vitesin büyümeme sebebi, enerjiyi kupaya ve derbiye saklamak için miydi; emin değilim. Doğrusu; Barış Alper Yılmaz gibi bir fizik güçte bile "birikmiş yorgunluk" emareleri gözlemledim. Ev sahibinin son dakikalardaki baskısıyla beraberliği yakalaması ve Galatasaray'ın düştüğü haller hayli şaşırtıcıydı. Dün akşam kozlarını paylaşan iki takım çarşamba günü İstanbul'da kupa maçında karşı karşıya gelecek. O maçta ilk on birlerde pek çok değişiklik ve farklı bir senaryo göreceğiz. Bu maçta, iklim koşulları da müsaade ederse derbi öncesi dolu bir stat görmek şaşırtıcı olmayacak. O maçta da Okan Hoca'nın takımı elbette ki "ağır favori" olarak çıkacak sahaya. Ancak akıllar -kuşkusuz- Fenerbahçe ile oynanacak derbide olacak.