Malatya'da kaza-kırıma uğrayan S-70 tipi helikopterimiz düştü ve dört askerimiz şehit oldu. Allah makamlarını cennet eylesin. Milletimizin başı sağ olsun.

Bu hadiseyi düşünürken bugüne kadar vermiş olduğumuz şehitler aklıma geldi. Allah hepsinden ebediyen razı olsun. Hatta bir yazımda şöyle ifade etmiştim: "Her şehit Allah'a bir dilekçedir."

Evet, her şehit adeta Allah'a bir dilekçedir. Bu milletin birlik ve beraberliğinin devam etmesi, ezanların minarelerden yükselerek ruhlarımızı ve yüreklerimizi huşu ve zikirle buluşturması, al bayrağımızın semalarda dalgalanması için canını feda eden her bir şehidimiz, bu milletin bekası adına Rabbimize sunulmuş bir dilekçe gibidir. Allah vatanımızı ve milletimizi muhafaza eylesin. Fakat bütün bunları düşünürken bir soruyu da aklımdan çıkaramıyorum.

Anadolu'nun her tarafında; köyünde, kasabasında, şehrinde, istisnasız her yerde, şehit ana babalarının, eşlerinin evlerine al bayrak asıldığını gördük. O bayrakla birlikte, o evden bir şehit çıktığı adeta bütün dünyaya ilan edildi. Bir evin acısı, bir milletin acısına dönüştü. Peki, siz hiç gördünüz mü Bugüne kadar teröre karşı verdiğimiz yarım asırlık mücadelede veya yurt dışındaki askerî operasyonlarda şehit düşmüş, Nişantaşı'nda oturan bir ailenin evladının, bir eşin, bir babanın evine al bayrak asıldığını gördünüz mü Siz hiç Kadıköy'de bir şehit ailesinin evine bayrak asıldığını gördünüz mü

Gördüm diyen olursa bana e-posta ile atsın. Fotoğrafını da göndersin. Bir sonraki yazımda kullanacağım ve kendisine teşekkür edeceğim.

Evet, Cihangir'de, İzmir'in Bostanlı'sında, Mavişehir'de, Karşıyaka'nın lüks semtlerinde, Ankara'nın Çankaya'sında; özellikle İstanbul ve İzmir'in dikkatimi çeken seçkin semtlerinde... Kadıköy Moda'da, Bağdat Caddesi'nde, Boğaz'ın en güzel yerlerinde, bir yalıda yaşayan ailenin evladının bu mücadelelerde şehit düşmesiyle evine bayrak asıldığını bugüne kadar göremedik. Ha, şunu da özellikle söyleyeyim: Sakın yanlış anlaşılmasın! "Bunların niçin evlatları ölmedi" demiyoruz. Böyle bir iddiamız da yok. Sadece soruyorum: Niçin bugüne kadar böyle bir manzarayı göremedik Bu soru beni ister istemez başka bir düşünceye götürüyor.

Demek ki bu topraklara canını veren, kanını akıtan; nasıl ki İstiklâl Mücadelesinde Anadolu'nun fedakâr evlatları olmuşsa, Nene Hatunlar ve diğer kahraman kadınlarımız, kahraman Mehmetçiklerimiz olmuşsa, bugün de bu topraklar için şehit olanların arasında Anadolu'nun evlatları önemli bir yer tutuyor. Hâlâ, hâlâ Anadolu'nun çocukları bu vatan için can veriyor. Allah hepsinden razı olsun.

Fakat birileri sadece sloganların arkasında, sadece dünyevi makamlar ve siyasi hesapların peşinde koşarken; Boğaz'ın lüks yalılarında ve diğer lüks semtlerde bu geçici ve fani dünyanın lezzetlerini sonuna kadar yaşarken, bu memleketin kazanımlarından, her alanda yükselişinden ve tam bağımsızlığından gerçekten rahatsızlık duyan bir anlayışları var. Bu memleket için kendini feda etmeyi, gerektiğinde canını ortaya koymayı düşünmeyenler de var. İşte 15 Temmuz'da gördük.

Banka kuyruklarına kimler geçti Tankların üzerine kimler yürüdü Kimler vatanı için mücadele etti Kimler bu büyük hadiseye "tiyatro" dedi Bütün bunlar hafızalarımızda.