Acil durumlarda, yani acil vakalarda gönül ister ki o anda elde en geçerli malzeme, işi kolaylaştıracak tıbbi ekipmanlar ve hastayı hayata bağlamaya vesile olacak ilaçlar bulunsun. Fakat bunlar olmayınca, bunların arayışına girmekle ve temin etmeye çalışmakla zaman kaybetmek hastayı ölümle burun buruna getirir. Onun için mevcut imkân ne varsa onunla ilk müdahaleyi yapıp hastayı en yakın sağlık kuruluşuna ulaştırmak aklın ve insafın gereğidir.

Bu misali ne için verdim Son iki yüzyılda her türlü hile ve oyunla niyet, Necip Türk milletini ortadan kaldırmak, İslam'dan uzaklaştırmak ve en başta da ahlakını bozmaktı. İş öyle bir noktaya geldi ki, bu millete mukaddesatını hatırlatacak milyonlarca eser varken, milletimiz de okumayı ve öğrenmeyi severken, medreselerde donanımlı insanlar yetiştiriliyorken... İşte bütün bunları ortadan kaldırmak için bir gecede elinden alfabesi alınınca milletimiz birdenbire acil bir vaka haline geldi.

Bu dehşetli anda, dünya namına bütün zevkleri bir kenara iten; hatta kendisine teklif edilen ve rahat bir hayat yaşatacak olan makam ve imkânları hiçe sayan Bediüzzaman, adeta acil bir hekim gibi hareket etti. Kendisi eski yazıyı okuyup yazan biri olduğu halde, yeni alfabe yönüyle yarım ümmi bir durumdayken hiç itiraz etmedi. Bir an evvel hakikatleri yazıp insanların küfür dehşetinden ve karanlıklarından kurtulmasına vesile olmayı seçti. Çünkü önünde acil bir vaka vardı. Ne yazık ki asırlardır kullandığımız alfabe ortadan kaldırılmıştı. O, "Neden bu malzeme yok" deyip bunun peşine düşmedi; mevcut dille ve alfabeyla imanın esaslarını bu millete adeta serum takar gibi yazdı.

Elbette ki öğrendiği, asırlardır kullanılan alfabeyle yazmayı ve okutmayı kim istemez ki Zaten o harflerde ayrı bir zarafet, müthiş bir estetik vardır. Fakat kader-i ilahi—belki de bizim kusurlarımızdan dolayı—öyle zevkli ve hoş bir alfabeyi elimizden aldırttı. Bediüzzaman ise sağına soluna bakmadan, bir an evvel Müslüman Türk milletinin evlatlarına bu iman hakikatlerini yetiştirmeye çalıştı.

Asırlarca İla-yı Kelimetullah için en uzak diyarlara gitmiş necip milletimiz, kendi dinine yabancılaştırılmış; kendi değerleriyle arasına derin çukurlar açılmış ve bir anda kolu kanadı kırılmış bir hale getirilmişti. Böyle bir durumdayken ısrarla eski alfabenin peşine düşüp iman hakikatlerini sadece o dille yazmak, o hakikatleri bilmeyen acil durumdaki hastalara bir fayda vermeyecekti. Onun için eldeki imkânla, özellikle yeni nesillerin de kolaylıkla okuyabilecekleri hakikatleri acilen yetiştirmek ve onları bir an evvel karanlıklardan kurtarmak gerekiyordu.

İşte bu yönüyle Bediüzzaman büyük bir fedakârlık yapmış, inat ve kibir etmemiştir. Yeni Türkçe ile reçeteleri yazmıştır. Ancak şu da unutulmamalıdır: Bu memlekette okullarda birden fazla yabancı dil öğretilirken, bizim öz Osmanlıcamızı muhafaza edip onu ana ders yapsalar ve yeni Türkçeyi de onun yanında verselerdi çok daha iyi olmaz mıydı Ama mesele başkaydı. Mesele; bizim Kur'an'a, hadislere ve İslamiyet'e dair yazılmış milyonlarca cilt esere ulaşmamızı engellemekti. Anadolu topraklarından İslamiyet'i güçle ve kuvvetle söküp atamadıklarını görünce böyle bir plana başvurdular. Fakat Üstat, milletin imanını kurtarma pahasına bu oyunu gördü ve mecburen o teçhizatla, yani yeni alfabeyla ilaçları hazırlayıp hastalara ulaştırdı. Bugün milyonlarca insan o reçeteleri okuyor. Ümit ederiz ki bir gün Osmanlıca da şakır şakır hem yazılır hem okunur. Bu durum yeni Türkçe alfabemize zarar vermeyeceği gibi ona bir düşmanlık da değildir; aksine insanın ilmi ve zekası gelişir. Birden fazla alfabeyi kullanabilmek, zihni iştahın ve kabiliyetlerin inkişafına vesile olur.