Kaç gündür Barla Lâhikası'nı okuyorum. Yine aynı yerleri birkaç kez devrederek derin düşüncelere daldım. Belki çok söylenen bir sözü tekrarlamış olacağım ama sanki bu hakikatleri ilk defa okuyor gibiydim. Neticede şu kanaat bende iyice hâsıl oldu: Gerçekten bizler Risale-i Nur'u okurken neyi okuduğumuzun tam olarak farkında değiliz. Kader, haşir ve cüz-i irade gibi muazzam ve derin meseleler öyle büyük bir suhuletle, kolaylıkla halledilmiş ki... Diğer bütün imani meseleler de keza öyle.

Bu durum akla ister istemez Üstad'ın da sıklıkla vurguladığı "inayet-i ilahiyeyi" getiriyor. Yani Risale-i Nurların ortaya çıkmasında ve yazılmasında Allah'ın büyük bir yardımı var. Bu muazzam eserler, Kur'an ve iman davasındaki zaferinden ve sergilediği harika icraatından Rabbimizin hoşnut kaldığını açıkça gösteriyor. Çünkü öyle ağır şartlar altında yazılmışlar ki...

Dahası, bu eserlerin telifinden önce Bediüzzaman, adeta o eserleri yazmak için özel olarak hazırlanmış. Teşbihte hata olmasın, Bediüzzaman ilahi bir üniversiteden geçirilmiş, hususi bir eğitim gördürülmüş ve öyle terhis edilmiş. Anadolu'nun ücra bir köşesinde, sarp kayalıkların arasında bir çocuğun, bir gencin fizik, kimya, biyoloji gibi müspet ilimlere; onların yanında da kelam ve diğer İslami ilimlere kendi iradesinin dışında, fıtri bir merak duyması başka nasıl açıklanabilir Yıldızlardan zerrelere, insan vücudundan kainatın sırlarına kadar her şeyi araştırması... Sanki istikbalde yazacağı Risale-i Nurlar için Allah ona gaybi bir üniversite eğitimi aldırttı; onun merakını ve öğrenme azmini mübarek bir çekirdek yaptı.

Sonra o çekirdeği hücreler, hapishaneler, zulümler, baskılar, tarassutlar, sürgünler ve zehirler toprağının altına koydu. İşte o çileli topraktan Risale-i Nur Külliyatı fışkırdı.

Öfkeden Tevekküle Uzanan Yol

Daha önceleri Üstad'ın yaşamış olduğu zulümleri okuduğum zamanlar bazen kendimi tutamaz, kalkıp salonda öfkeyle birkaç tur atardım; yumruklarımı sıkardım. Bugün dönüp baktığımda içimdeki o öfkenin hafiflemiş olduğunu görüyorum. Neden bilir misiniz

Çünkü anladım ki Üstad'ın yaşadığı o zulümler, işkenceler ve dönemin en dehşet verici azaplarına muhatap olması; çocukluğundaki o muazzam öğrenme azmi ve dönemin en meşhur eserlerini hıfzına alması tesadüf değildi. Kader-i ilahi onu istikbaldeki büyük vazifeye hazırlıyordu. Dönemin dinsizlik akımlarına karşı, imanın bütün şartlarını muhteşem delillerle ve ikna edici bir dille ortaya koydurdu; böylece milyonların imanının kurtuluşuna vesile oldu. İşte bunu hakkıyla düşününce, o dönem yaşatılan zulümlere duyduğum nefret ve öfke yerini bir sükûnete bıraktı.

Sadece Üstad'ın hayatında değil, hemen hemen her insanın yaşamış olduğu acılarda, sıkıntılarda ve hüzünlerde mutlaka kaderin bir payı, Allah'ın bir muradı vardır. İnsan o acılarla adeta bir hamur gibi yoğrulur ve ondan muazzam neticeler elde edilir. Hani o hamur ne kadar çok yoğrulursa ondan çıkan ekmek, çörek, börek veya gevrek o kadar lezzetli olur ya; insanın hamuru da acılarla ve sıkıntılarla yoğruldukça olgunlaşır, güzelleşir.

Elbette istisnalar vardır. Çektiği acılara rağmen hayattan hiçbir ders almamış, kendisi zulüm gördüğü halde başkalarına acı yaşatan insanlar da eksik olmaz. Fakat basiret ve vicdan sahipleri, çektikleri sıkıntılardan ders çıkarırlar; olgunlaşarak hayata renk katarlar ve etraflarındaki insanlara rehberlik ederler. Herkesin daraldığı, sıkıldığı, karar veremediği ya da çaresiz kaldığı bir anda; o acıyı ve kederi daha önce tatmış bir insanın ortaya koyacağı tek bir teşhis ve tespit, oradakiler için cankurtaran bir yol haritasına dönüşür.