Aynadaki ışığı değil, o ışığı yansıtan ezelî Güneş'i sevmek lazım.

İnsan güzel sevmeli; evladını, eşini, dostunu...

İnsan güzel sevmeli; zamanı, gençliği ve öğrenmeyi...

İnsan güzel sevmeli; bir çiğ tanesini, bir kar tanesini, bir nar tanesini...

İnsan güzel sevmeli; vatanını, bu toprakları yurt edineni; ezanı, bayrağı, dolunayı ve hilali...

İnsan güzel sevmeli; zikr-i hafî ile kalbi atan her bir zerreyi, çekirdeği ve tohumu; zikr-i cehrî ile kâinatı coşturan ağacı, çiçeği, şimşeği, rüzgârı ve şu muhteşem nizam içindeki bütün mevcudatı...

Peki, insan nasıl güzel sever

Allah namına...

Rezzâk-ı Kerîm'in hesabına...

Kadîr-i Mutlak'ın kudreti, Âdil-i Mutlak'ın hikmeti hesabına severse; sevgi hakiki güzelliğine ulaşmaz mı

Bir çocuğu severken onun bir rahmet hediyesi olduğunu bilmek...

Bir meyvede, bir nimette Cenab-ı Hakk'ın kudret ve rahmet cilvelerini görerek sevmek ve şükretmek...

Sevgiyi daha ulvî, daha derin ve daha bâkî bir hâle getirmez mi

Zaten fıtratımız güzel şeyleri sevmeye meyyaldir. Madem öyle; bu sevgiyi Allah namına yapmak, O'nun bizi muhatap kabul edip nimetleriyle iltifat ettiğini bilerek sevmek, sevginin hamlığını giderip onu olgunlaştırmaz mı

Hem böylece fânî sevgiler, bâkî meyveler vermez mi

Çünkü Allah'tan kopuk sevgi; ayrılığın mezarlığında ağlayan yetim bir kalp gibidir. Ne kadar parlarsa parlasın, faniliğin karanlığı onu bir gün söndürür.

Fakat Allah namına sevilen her şey; fânî olsa bile bâkî bir mana kazanır.

Seveceksek; bari adam gibi, güzel sevelim.

Muhabbet-i Hakikiye

Çünkü kâinatın mayası muhabbettir.

Rabbimiz, Kitab-ı Kerîm'inde:

"İman edip salih ameller işleyenler için Rahmân, gönüllerde bir sevgi var edecektir."

(Meryem Sûresi, 96)

Buyurarak hakiki sevginin kaynağını ve istikametini göstermiştir.

Resûl-i Ekrem Efendimiz (s.a.v.) ise sevgiyi imanın ve ebedî saadetin şartlarından biri hâline getirerek:

"Birbirinizi sevmedikçe iman etmiş olmazsınız." buyurmuş ve muhabbeti hayatın merkezine yerleştirmiştir.

Asrın dehası Bediüzzaman Said Nursî'nin o veciz hakikati ise bu zamanın yaralı ruhuna adeta bir merhem gibidir:

"Biz muhabbet fedaileriyiz; husumete vaktimiz yoktur."