Düşünüyorum...

Öfkeleniyorum...

İnsanlıktan utanıyorum...

Ve ne yazacağımı bilemiyorum; aslında yazmak da istemiyorum, susmak istiyorum. Fakat...

Yazmasam, sanki zaman gözyaşı döküyor. Hamallık yapıp, kelimelerle sıkı sıkıya bağlanmış cümleleri usulca sayfa üzerine boşaltmam lazım. Bu sefer Gazze'nin minik yavrularının acı dolu gözyaşları: "Bizi kelime yap, birleştir; feryat dolu cümleler olalım" diyor.

"Tek dişi kalmış canavar" medeniyet sus pus. Hangi kıtada, hangi ülkede olursa olsun çocukların parçalanması vahşettir. Her acı, yavrusu için çırpınan anadan utanır.

Akıl var, düşünce var, dil var... Niçin susulur ki Küresel güçlerin suskunluğu, İsrail'in katliamına ortak olmak değil midir Sadece belirli bir kesim, belirli bir millet; canavar İsrail söz konusu olduğunda susmak; insan haklarını, barışı ve her parlak cisimde yansıyan güneşi yalanlamak anlamına gelmiyor mu

Zulme sessiz kalmak, sırf belli bir kesime mensup oldukları için canileri hoş görmek... Kapatılsın Uluslararası Adalet Divanı, indirilsin UNICEF'in kepenkleri, kilit vurulsun Amerika'nın adliye binalarına! Çünkü Gazze'de adil olmayanların mahkemeleri de adaletleri de çürümüştür.

İğreniyorum! Bu çifte standarttan, gözlerini yumup kulaklarını tıkayan ülke liderlerinden, insanlığın felaketine kör kalan bilim insanlarından, kâğıttan kuleler inşa eden hayasız edebiyattan ve ruhunu satmış sanattan iğreniyorum!

Keşke CERN'deki "Büyük Hadron Çarpıştırıcısı"nda zerreleri değil; şefkati, merhameti ve vicdanı çarpıştırabilseydik... Oradan çıkacak o muazzam adaleti, dünya liderlerinin kör gözlerine sokup başlarına vursaydık da Gazze'de masum bir çocuğun üzerine düşen yüzlerce kiloluk bombalar, belki o zaman onların taşlaşmış vicdanlarında patlardı! Keşke İsrail ürünlerine boykotu her bir insan bir namus meselesi bilse, devletler bunu bir süs değil, tavizsiz bir kanun kılsa..