Yerküre üzerindeki hemen her kara parçasının geçmişine dar yığınla efsaneler ve gerçek hayat sahneleri anlatılmıştır; ve yarınlara aid tahayyüller de olduğu gibi.. Ve tabiatiyle, tarih'in iki yüzü vardır: Galiplerin tarihi ve mağlubların tarihi..

Galiplerin yazdırdığı tarih ile mağlubların tarihi birbirinin neredeyse tam tersidir, tabiatiyle.. Hattâ mağlubların kendi yazdırdıkları tarihleri, genelde gizlidir ve üzerine yığınla sis bulutlarının çöktüğü uzun asırlardan sonra ve sonra kaleme alındığı uzun süre gizli kalmış ve o yenilmişlik hali bertaraf edildikten sonra -o da, belki- gün ışığına çıkabilmiştir. (Bizde de öyle olmadı mı Son asırlarımızın ve hele de son 100 yılımızın tarihini yazmak, okumak ve değerlendirmek nasibinden hâlâ da mahrum oluşumuz devam etmiyor mu)

*

İki haftaya yakın zamandır, dünya efkâr-ı umûmiyesinde, -ve tabiatiyle Türkiye'de de-en çok konuşulan konulardan birisi, İran oldu..

Şimdi hayatta olmayan bazılarının, üstelik de tarihçilik adına yaptıkları ve 'İran, İslam tarihi boyunca hiçbir zaman İslam'a aid olmadı ve hep engel oldu..' gibi konuşmalarına rağmen, bir 'Ehl-i Sünnet âlimi ve hattâ Kafkaslar ve Azerbaycan'da etkili bir Naqşibendi Şeyhi olup, 'Safeviyye Hükümeti'ni teşkil eden Şeyh Safiyüddin-i Erdebilî'nin 4. göbekten torunu, -hakezâ, Suriye-Irak ve Doğu Anadolu Kafkaslar'da hükümferma olan Akkoyunlu Hükümdarı Uzun Hasan'ın da kızının oğlu - olan Şah İsmail'in, Milâdî -1500'lerin ilk çeyreğinden itibaren, -o zamana kadar pek çok büyük Ehl-i Sünnet âlimlerini yetiştirmiş olan İran kültür havzasındaki halk kitlelerini ağır baskılarla, Hz. Peygamber (S)'den sonraki İslam tarihini, sadece, 'Hz. Ali ve Fatime Evlâdı' tarafından devam ettirmeyi esas alan bir itiqadî anlayışa bağlaması'ndan önceki ilk 900 yıl, İran, İslam kültür ve medeniyetinin en verimli havzalarından birisi durumundaydı. Dahası, Sultan Alparslan'ın Büyük Selçuklu Devleti'ni kurduğu coğrafya da İran idi ve bugün, Tahran'ın güney mahalleleri arasında kalan 'Şehr-i Rey' (Rey Şehri) de Alparslan'ın başkenti idi.

Ama, 1070'lerdeki Selçuklu Sultanı Alparslan'dan 500 yıl sonralarda İran halkının büyük bir kısmının, Şah İsmail tarafından hem de en ağır baskılarla mezhebî bir ayrılığa yönlendirilmesi ve ana gövdeden uzaklaştırılmasının tarihi, sadece son 500 yıllık bir dönemi içine alırken, İran'ı, taa baştan beri dışlamaya, dışarıda tutmaya heves edenlerin gerçekte Müslüman dünyasının birbirleriyle uğraştırmak isteyen emperial güç odaklarının oyunlarına gelebileceklerini olsun, düşünmeleri gerekmez mi

*

İran'da da, elbette birileri, İran'ı 'Kadisiye (Qadisiye) Savaşı'yla Müslüman dünyasına katan Hz. Ömer'e ve emrindeki İslam ordusuna, İran'ın binlerce yıllık muhteşem medeniyetini yıkan 'Çöl insanları, bedevîler..' diye aşağılayan emperializm uşaklarından oluşan güç odaklarının da bulunduğu ve o gibilerin bununla neyi hedefledikleri, bir daha düşünülmeli değil mi

*

Şunu da ekleyeyim ki, 1980-88 arasında ve Irak'ın İran'a saldırmasıyla başlayan ve iki taraftan 1 milyona yakın insanı yutan 8 yıllık korkunç tahrib edici ve kanlı geçen 'İran-Irak Savaşı' sırasında Irak'ın lideri olan Saddam Huseyin, Bağdad ve bütün Irak şehirlerinin ana caddelerinde her tarafta kendi dev fotoğraflarının altına, 'Kahraman-ı Qadisiye' yazdırarak, kendisine, yeni bir Qadisiye Kahramanı görüntüsü veriyordu.. O zaman, İran'daki İslam İnkılabı' rejiminin lideri olan İmam Rûhullah Khomeynî bir tv. konuşmasında, Saddam'ın bu 'Qadisiye Kahramanlığı' iddiasına değinerek, 'Sen ki, İslam düşmanı Baas ideolojisinin bir savaşçısısın, sen kim oluyorsun ki 'Qadisiye Zaferi'ne sahib çıkıyorsun 'Qadisiye', bizim zaferimiz, İran halkı ve coğrafyası o zaferle, İslam'la şereflendi' demişti..

*

O halde, bugün, hele de Müslüman dünyasını kendisinin ve kendi dünya görülerinin gücü önünde yeni bir Haçlı kumandanı mantığıyla eğilmeye çağıran ve 'Karşımızda direnirseniz, ekonominizi mahvederim..' diyen ve sırf Müslüman olduğumuz için hepimize düşmanlığını ve nefretini sergileyen bu zamâne firavunu Amerikan Kralı'nın hesapları ortadayken, Kur'an-ı Kerim'i ve Kelime-i Şehadet'i esas alan ve 'Ehl-i Kıble' olanların 'tekfir' edilemiyeceğine dair itidal ölçüsünün korunamaması ve Müslüman halkları, hükûmet eden güç odaklarının yorumuna göre düşman kutuplarda tutmaktan medet uman kavgaların İslam Milleti'ne geçmişte ve günümüzde ne kazandırdığını ve kaybettirdiğini -bugün de- düşünmemiz gerekmez mi

*

Bu vesileyle şunu da ekleyelim, N. M. isimli bir hanım yorumcu, ekranlarda, 'İran devrim sürecine mi girdi' başlığıyla sunduğu haber-yorumunda, Hollandalı bir araştırma merkezinin anket sonuçlarını da vermiş ve bu iddiaya göre, İran halkı, en çok Şah'ın oğlu Rıza Pehlevî'ye güveniyormuş..

Halkın yüzde 53'ü de Amerika'ya, yüzde 39'u da İsrail'e sempati besliyormuş..

Ama, onun iddiasına göre, daha ilginç olanı ise, İran halkının, yüzde 73'ü Türkiye'ye sempati duymuyor veya nefret ediyormuş..

İran uzmanı sayılan bu hanım yorumcuya göre, İran halkı Netanyahu'dan da yardım istiyormuş..

Bu gibi anketleri yaptıranların o kadar da mankafa olduklarını sanmamak gerekir.. Elbette, 'Trumpgil'ler İran halkını kurtarmak isterken, Türkiye'den İran'ın Müslüman halkına, sempati ile bakmaması için gereken tedbirleri de böyle alıyorlar işte..

Yani, 'Ey Türkiye halkı, İran halkı sizden nefret ediyor..' diyeceklerdir elbette.. Psikolojik savaş taktikleri içinde, bu gibi şeytanî oyunlar da hesaplanmıyacak mıydı

*

Bu genel çerçeveyi hatırlattıktan sonra..

İran'da 2500 yıllık olduğu iddia olunan Şahlık / Şehinşahlık rejiminin sona erdiği ve binlerce yıllık bir geçmişinden sonra.. Milâdî-1977 yılı ortasında başlayan ve en önde, yüzbinlerce -çarşaflı/ tesettürlü hanımlar olmak üzere- on milyonların Şahlık rejimine karşı, bütün İran şehirlerinde 'Allah'u Ekber!' nidâlarıyla yaptıkları büyük protesto yürüyüşleri ve onları bastırmak için ilân olunan 'Askerî Hükûmet' (Sıkıyönetim) tedbirlerine rağmen, Şahlık rejiminin, 100 bini aşkın insanı öldürmekle de, o görkemli halk ayaklanmasını bastıramayışı ve tam tersine, kurbanlar/ ölümler arttıkça, '