Bir arkadaşım çocukluğundan bir hatırasını anlattı. On beş yaşındayken babası işi öğrensin diye "Hayvanları sen çıkar bugün otlatmaya" demiş. O da almış iki ineği, köyün sırtını yasladığı çayıra vurmuş kendini. İnekler otlamış, o da elindeki fındık dalıyla etraflarında tur atmış.
Birkaç saat sonra inceden bir yağmur inmiş meraya. Bizimki hemen inekleri alıp dönüş yoluna koyulmuş. Yolda yağmur sağanağa çevirince hafif tempo koşmaya başlamış. Bunu gören inekler de hızlanmışlar.
Yağmur kamçıladıkça arkadaş vites büyütmüş. O gaza bastıkça inekler iyice coşmuş. Sanki hücum borusu çalmış da iki baş sığır ve bir delikanlı, düşman siperlerine doğru akıyormuş.
Son hız koşarlarken yol ikiye ayrılmış. Arkadaş bir anlık tereddütle, "Hangisinden gidiyorduk" diye düşünmüş ve sonra ani bir kararla sağa kırmış dümeni.
Biraz gittikten sonra çan seslerinin kesildiğini fark etmiş. Arkasına bir bakmış, kimse yok. İn cin bile topu bırakıp dağılmış.
"Eyvah!" demiş. "İnekler!"
Sollama yapan olmadığına göre geride kaldılar diye düşünüp bu sefer başlamış gerisin geri koşmaya. Yol ayrımına kadar inmiş. Avazı çıktığı kadar seslenmiş, çan sesine kulak kesilmiş. Ama yok! Sanki gökle birlikte yer de yarılmış da inekler içine girmiş.
Bir ağacın dibine çöküp ağlamaya başlamış. "Ben babama ne diyeceğim şimdi" diye gözyaşı dökmüş yağmurun altında. Çünkü köy yerinde iki inek, bir evin sütü, yağı, peyniri, yani yarı geçimi demekmiş.
Üstüne bir de akşamın alacası çökmeye başlayınca, bu kez "Ya yolu bulamazsam" diye bir korku sarmış içini. Çocukken dinlediği korkunç masallar zihninde kıpırdanırken can havliyle yeniden koşmuş.
Nefes nefese geçen bir saatin ardından, nihayet sislerin arasından köyün ışıklarını görmüş. Biraz yaklaşınca bakmış, ileride toplanmış bir kalabalık var. İçlerinden biri, "Geliyoooor!" diye yaygarayı basmış. Ellerinde fenerlerle bekleyen ahali, bizimkine doğru koşmaya başlamışlar. En önde de babası...
"Oğlum, neredesin sen" diye bağırmış endişeli adam çocuğa sarılıp. "Ödümüzü kopardın!"
"Kayboldum baba" demiş arkadaş titreyen sesiyle.
Köylüler arkadaşın omzuna, sırtına şaplaklar atarak kavuşma anını kutlamışlar. Ama hayvanları soran yok.
Bizimki, "Herhâlde daha çok üzülmeyeyim diye sormuyorlar" diye duygulanıp yeniden hıçkırıklara boğulmuş.
"Oğlum, niye ağlıyorsun" demiş babası.

3