Bir tek bunlar kimsenin avuruna zavuruna bakmadan düşüncelerini özgürce dile getirirlermiş.
Bir tek bunlar destekledikleri (CHP) partiyi istedikleri zaman eleştirebilirlermiş.
Bir tek bunlar bağımsız gazetecilermiş.
Kendileri dışında kalanlar mı
Alayı "yandaş", alayı "yalakaymış". Hâliyle ne söylediklerini dinlemeye ne de yazdıklarını okumaya gerek varmış. Zaten onlarda "ifade özgürlüğü" bidayetinden beri yokmuş...
Yıllar yılı bunları terennüm ettiler.
Lakin, medyalarında çalışan üslup sahibi iki yazardan biri olan Yılmaz Özdil'e neler yaptıklarını gördünüz. (Diğeri Bekir Coşkun'du. Bugünleri görseymiş ona da aynı tarifeyi uygulayacakları kuvvetle muhtemeldi. Zira ışıklar içinde yatası, "Ce Ha Pes..." demeyi pek severdi. Ki, günümüzde bu kadarını söylemek bile linç edilmek için yeter de artardı.)
Baksanıza, Yılmaz Özdil o "havlucu" rezilliğine karşı tavır almayan CHP yönetimine eleştiri yöneltti diye başına neler geldi.
Neredeyse tüm parti teşkilatlarıyla birlikte cümbür cemaat linç ettiler; "Gizli AKP'li... Saray'ın adamı..." yakıştırmaları gırla gitti.
Çok ilginç tesadüftür...
Yılmaz'la bir süre önce bir drama dolayımında konuşurken, "Linç kültüründe bizimkiler sizinkilerin eline su dökemez..." demiştim.
Haklı çıkmamın göstergesinin kendisi olmasını istemezdim.

***

Yazık... "Asrın liderimiz" vurgulu sayısız AK Parti ve Erdoğan eleştirisinin hatırı yokmuş anladık; onca Atatürkçülüğünün de mi hatırı yokmuş
Anlaşılan o ki...
Atatürk'e "kefere" desen de baş tacı edilebilirsin, yeter ki CHP yönetimine tek bir söz söyleme.
Yılmaz Özdil sadece bir örnek.
Rahmetli arkadaşım Nihat Genç'i de AK Parti'ye getirdiği eleştirilerin milyonda birini CHP'ye yöneltti diye yok saymadılar mı (Bunlar yok saydıkça Nihat var oldu, var olmaya da devam edecek; o ayrı.) Aynı şekilde Nihat'ın yolundan giden arkadaşlarından Erdem Atay'ı da İmamoğlu'nun diploma skandalını dermeyan ettiği için zinhar affetmiyorlar.