Hafta sonu eşimle yürüyerek markete gittik. Dönüşte poşetleri eşim taşıdı, yolda yorulunca kaldırıma oturup dinlendi. Ben de bastonuma dayanarak ayakta bekledim.

Bizi uzaktan izleyen yaklaşık 60 yaşlarında bir adam "Niye hanıma yardımcı olmuyorsun" diye sordu. Benden bir cevap bekliyordu, sessiz kaldığım için "Herhalde sizi rahatsız ettim kusura bakma" deyip yanımızdan ayrıldı.

Bu hatırada insanın içine dokunan çok ince bir ders var. Görünüş ile hakikat arasındaki fark... O beyefendi uzaktan baktığında bir manzara gördü: Ayakta duran bir erkek, oturmuş bir kadın kendi vicdanına göre hüküm verdi. Hâlbuki benim yaşadığım durum bambaşkaydı, ben sağlık sebebiyle zor yürüyen birisiydim, hanım ise yük taşıdığı için yorulmuştu.

İşte burada insanın en çok düştüğü hata ortaya çıkıyor: Bilmeden hüküm vermek. Said Nursî Hazretleri, insanın zâhire bakarak hüküm vermesinin çoğu zaman hataya götüreceğini anlatır. ünkü hakikat çoğu zaman görünenden farklıdır. Burada şunu ifade etmek isterim: Her hâlin bir sebebi vardır, bilinmeden hüküm verilmez. İyi niyet bile olsa, acele hüküm incitebilir. Sabır ve sükût bazen en güzel cevaptır.

ünkü bazen izah etmek yerine susmak, karşı tarafın hatasını kendi içinde fark etmesine vesile olur. Nitekim o beyefendi de bunu hissetmiş ve özür dileyerek ayrılmış. Bu olay aslında küçük gibi görünse de büyük bir hakikati gösteriyor:

Daha sonra onun yaptığı teklifin iyi niyetinden olduğunu fark ettim. Hâlet-i ruhiye mi ona anlatsaydım, belki o da hoşgörü ile karşılardı. Zaman zaman karşılaştığımız noktadan geçerken "Keşke adamı görseydim özür dileseydim," diye içimde geçiyor.

Hayat bazen insana küçük gibi görünen ama içinde büyük dersler saklayan hatıralar yaşatır. O an fark edilmeyen bir incelik, sonradan kalpte bir sızıya dönüşür. Benim yaşadığım hadise de tam böyle bir hakikati fısıldıyor: Hoşgörüyü anlamak kadar, ona karşılık verebilmek de bir erdemdir. Bir yabancının sözleri, ilk anda bir yanlış anlama gibi görünse de aslında içinde saf bir niyet taşıyordu. Yardım etmek, iyiliğe vesile olmak, belki de o, kendi vicdanının sesini dinleyerek konuşmuştu. Ben ise o an susarak geçtim...