Her nefes alıp verdiğimizde, her kalp atışımızın farkına vardığımızda, bize bu vücudu ve hayatı veren, ikram ve ihsan eden Rabbimize hamd, şükür ve dua etmemiz lazım geldiğine kendimizi tam inandırıp, nefis ve şeytanımızı susturmamız muhakkak bir surette gerekmektedir.

ünkü Kur'ân'ın hâlis ve hakikattar bir talebesi olan ve kul olduğunu anlayan bir kişi; ibadet ve taatinde dünyanın her türlü menfaatini ve faidelerini elinin tersiyle iterek; yalnız ve yalnız Allah'a ibadet ettiğini ve edilmesi gerektiğini bilerek, bir abd-i aziz olarak; O'nun yanında olmasını ve ahiret yurdunda kendisinin böyle karşılanmasını tam bir teslimiyet ve ümitle ister, bekler. Zaten bu hallere giren Kur'ân talebesi mütevazıdır, selimdir, halimdir her hali nuranî bir mülayemet içerisindedir.

Hem de zayıflığını, acizliğini ve fakirliğini bilerek imanî, Kur'anî ve İslâmî hizmetlerini tam, eksiksiz ve yerli yerinde yapmaya çalışır. ünkü Cenab-ı Hakkın nihayetsiz kuvvet kudretine dayandığını bilir. Hiç kimseden ve hiçbir şeyden çekinmeden Rabbinin ikram ve ihsan ettiği uhrevî servet ve kuvveti yeri geldiğinde nefis ve şeytanı susturmak, ehl-i dalâleti mağlup etmek için çekinmeden ve korkmadan kullanır.

Yalnız ve yalnız O'nun rızası için faziletli bir şekilde gayret eder, amellerini yerine getirir ve bütün bunları izzet ve şerefle de ilân ederek yapar. Kimsenin alkışı için değil belki yalnız ve yalnız O'nun rızası için yapar...