Doğan Bey Beyazıt Paşa'nın kerimesi Gülşah'la, Atmaca, Karahan'ın sahibesi Sarıkız'la ve Boğa da Kâbus'un kızı Meryem'le...
Boğa Hasan ve Atmaca Nuri Beyler de aynı kıyafetleri giymişlerdi. İrilik, vakar, yakışıklılık, kuvvet ve cesarette birbirlerinden farkı yoktu. Fakat Doğan Bey her zaman bir adım önde tutulur, sayılır sevilirdi. Boğa Hasan iştahı, oburluğuyla ve daha iri cüssesiyle tanınırdı.
Üç kafadar birbirleriyle ahretlik olan üç kızla evlenmişti. Doğan Bey Beyazıt Paşa'nın kerimesi güzeller güzeli Gülşah'la, Atmaca, Karahan'ın sahibesi sonradan Müslüman olan Sarıkız'la ve Boğa da Kâbus'un kızı yeni Müslüman olan Meryem'le...
Bursa çıkışına kadar yiğitlerinin peşlerinden gitmiş, el sallamakla yetinmişti üç taze gelin. Sakinleşmesi dinmeyen yağız at, hasadı yeni tamamlanmış ovayı doldururcasına kişneyerek arka ayakları üzerinde dikildi. Sanki uzaklarda birilerine el ediyormuş gibi ön ayaklarını havada salladı. Sonra da gün doğumuna doğru yayından fırlamış bir ok gibi atıldı. Üzerindeki kıymetli emanetini incitmeden uçarcasına gidiyor, diğerleri de onu takip ediyordu.
Yol da ortalık da toz dumandı bu sabah.
Eskiden yaşadığın seneler, günler hani
El üstünde gezerdin, şerefler, şanlar hani
Toprak oldu döşümüz, pamuklar, yünler hani
Sana bağlı ümit çok, olmasın sakın hata!
Durma artık burada, sür atını cihada!
Nerede yiğit olan, er meydanına gelsin,
Dik tutmasın kafayı, şöyle biraz eğilsin,
Göründüğün gibi ol, niye öyle değilsin,
Düşman haddini bilsin, sevinsin ecdat ata,
Al kılıncı eline, sür atını cihada!
Hakikat karşısında, bırakmalı inadı.
Pek çok çile çekse de, değişmemeli tadı.
Kendi layık değilse, ne yapar şanlı adı,
Karar ver, sözünde dur, uğranmasın kesata;
Al okunu yayını, sür atını cihada!
Fırsatı iyi kolla, denmesin sana ahmak!

10